wederom opgenomen
Ik ben weer terug op de crisisafdeling. Lees alle reacties wel, maar heb niet de concentratie en tijd om alles hier te vertellen.
T gaat gewoon eventjes niet zo goed met mij: depressie (suicidale gedachten), eten en zelfdestructie. Hier ben ik even ‘veilig’ en kan ik alle patronen weer doorbreken. En hopelijk even rust vinden!
“de journalist”
De journalist in mij belicht gedachten, emoties en veronderstellingen van een andere kant. Maar wil ik wel altijd dingen van een andere kant bekijken? Nee, kan ik met enige zekerheid zeggen. Soms is het veiliger om in mijn eigen onveilige wereld te blijven. Het ‘inschakelen’ van de journalist zorgt ervoor dat ik weer met bede benen in de echte wereld kom te staan. En dat voelt nóg onveiliger. De journalist wíl geen onveiligheid… maar kan geen veiligheid creëren.
Ergens in mij zit toch iets waardoor ik niet fulltime ongelukkig wil zijn. Wat is dat en waarom gebruik ik dat niet altijd? Het is iets wat mij een bevestiging laat geven: zekerheid dat ik op de juiste weg ben. Het is een kant van mij waarvan ik weet dat het positieve aandacht krijgt. Het is de ‘sterke’ en sociale kant. De kant echter die niet altijd sterk genoeg is om in verweer te gaan tegen de zwarte vlekken in mijn hoofd. Het is namelijk ook de zeer onzekere kant…, die, als het geen positieve bevestiging krijgt, grijpt naar de destructieve veiligheid. De zekerheid dat mijn bloed blijft stromen en de veiligheid dat voedsel niet in mijn maag zal blijven: controle is het sleutelwoord.
Waarom wil de journalist niet altijd in actie komen? Is een vraag die hij zichzelf stelt. Het antwoord is echter niet zo duidelijk als de vraag. Het zou een behoefte aan aandacht kunnen zijn. Maar een tegenargument voor deze veronderstelling is dat ik het liefst mijn gedrag verborgen houd voor de rest van de wereld. Niemand mag weten wat voor gedrag ik vertoon, wat voor imperfectie er in mij schuilt; niemand mag het weten. En dus wil ik met dit destructieve gedrag géén aandacht.
Het is de controle misschien, die de journalist niet heeft. Het vluchten in een schijnwereld waar alles zeker lijkt te zijn. De vlucht naar een wereld waar ik niet aangevallen kan worden, waar alles van mij is en waar ik de regels bepaal en niet een ander. De journalist is alleen een verkenner op onveilig terrein en kan daarmee niet de zekerheid bieden die de zelfdestructie mij geeft.
Hoe kan de journalist meer zekerheid geven, zodat de vlucht naar een onveilige wereld minder vaak nodig is. Op dit moment leef ik weer op paracetamol, niet-eten, braken, willen afvallen en automutilatie… Maar ik, de gezonde helft, wil dit niet meer. Echter wil ik wel de zekerheid hebben dat het ooit goed gaat komen. Ik wil iets hebben om te kunnen bereiken: direct zichtbaar resultaat is nodig om mijn onzekerheid te overtreffen, om mij weer even zeker te voelen. Bestaan er niet destructieve manieren die direct zichtbaar resultaat geven?
De niet destructieve manier moet een manier zijn om tijdelijk even verlost te zijn van al het wereldleed. Tevens moet er een reden zijn waardoor ik wel wil terugkeren naar de realiteit. Er moet iets ontstaan waardoor ik de realiteit aantrekkelijker vind dan de schijnveiligheid… het moet mij zekerheid geven dat ik in het echte leven ook controle heb. Dat ik degene ben met de touwtjes in handen en niemand anders. Maar is dat wel mogelijk in het echte leven?
