Welmoed, mijn cognitieve tomtom
En dan ineens krijg je op een dag bericht dat er plek is bij de dieetiste waar ik een paar kilo geleden naartoe was doorverwezen. Ineens draait mijn hoofd weer overuren, want hoe moet ik me nu weer uit deze situatie gaan redden:
wel gaan, niet gaan, wel gaan, niet gaan?
In een gesprek met S. had ik namelijk min of meer besloten dat ik het allemaal wel wéét op het gebied van eten. Máár dat ik het niet dóé… en dat het wellicht zinvoller is om dáár iets aan te doen (als ik dat überhaupt momenteel wil) dan dat ik wéér bezig moet gaan met het bereiken van een BMI 20, het eten van tientallen boterhammen en het voorkomen van compensatie gedrag.
Tevens ben ik bang dat die die*et*ist allerlei info heeft van de RV, zodat ze dus wéét hoeveel ik woog en wat ik allemaal daar gedaan heb. Aan de ene kant goed, maar aan de andere kant voelt het ineens heel onveilig. En dus wil ik ‘wegrennen’.
Daar komt dan eigenlijk heel erg stiekem bij dat ik gewoon bang ben dat er een ‘nieuwe’ in de plaats van Welmoed komt. En dat kan en mag gewoon niet… Ik zou het heel fijn vinden aan de ene kant om eens een keer níét aan Welmoed te denken, maar aan de andere kant kan ik me dat ook niet meer voorstellen. Vaak bedenk ik wat Welmoed zou zeggen over bepaalde situaties en dan gedraag ik me daar dus naar. ‘Welmoed’ is dus een soort van automatische cognitieve ‘tomtom’ (lees: cognitief schema) in mijn hoofd geworden. En dát voelt prettig en fijn… en ik wíl dus helemaal geen ander.
Ook blijf ik bang voor dat BMI 20. Tegen anderen zeg ik altijd heel stoer dat je het verschil tussen 19 en 20 écht niet zal zien (‘t is ‘maar’ 3kg). maar zodra het over mijn getalletjes gaat piep ik wel anders en ineens ben ik niet zo stoer meer. En dus wil ik wegrennen… raakt mijn hoofd in paniek en blijkt mijn automatische tomtom ineens geen bruikbaar GPS signaal meer te kunnen ontvangen, waardoor ik die échte Welmoed weer heel erg mis.
Jaarwisseling
2007 is voorbij en reeds is het jaar 2008 alweer begonnen. Gisteren deed die ‘jaarwisseling’ me nog niet zoveel. Misschien omdat ik het gevoel wat ik nu heb, wilde vermijden. Maar misschien ook omdat ik niet wilde dat het jaar voorbij was.
Het vorige jaar was géén makkelijk jaar. Maar wel een jaar waarin ik ben geholpen door W. Dijkstra, waarin zij mij heeft doorgestuurd naar de RV. Een jaar waarin ik veel lieve meiden heb leren kennen in de kliniek en een jaar waarin ik bepaalde dingen over mezelf heb verteld die voorheen nog niemand wist.
Het is niet een leuk jaar geweest, maar ik had gewild dat het nog niet voorbij zou zijn. Graag had ik in januari 2007 gehoopt dat in dát jaar ik weer ‘normaal’ zou worden. Ik wilde écht genezen van de AN en hoopte dat alle narigheid voorbij zou zijn.
Maar op 31 december bleek dat dat niet zo was. 2007 is wel een jaar geweest waarin ik deels vooruit ben gegaan door aan dingen te werken. Maar het is ook een jaar geweest die ik slechter heb afgesloten dan ik het ben begonnen.
Gisternacht heb ik geen oud en nieuw bij mijn ouders gevierd zoals ik het al jaren doe. Omdát ik geen alcohol wilde, geen oliebollen (en zelfs niet de geur) en ook geen gezelligheid. Het liefst zou ik gisternacht álle calorieën hebben willen tellen die ik het afgelopen jaar naar binnen heb gewerkt. Om in 2008 maar 1% van die hoeveelheid te hoeven eten. Helaas zal dat tellen niet gaan lukken, want de hoeveelheid gegeten producten in 2007 is té groot naar mijn idee.
Maar ‘gezond’ ben ik dit nieuwe jaar niet begonnen. Meteen begin ik al met rotzooien, omdát ik niet weet hoe dit jaar gaat verlopen. Ik merk dat ik nog lang niet ‘genezen’ ben, máár ik merk ook dat ik niet meer direct bij de RV aan zou durven kloppen om om hulp te vragen. Daar schaam ik mij teveel voor.
Het liefst zou ik weer met Welmoed praten, maar daarvoor zal ik moeten verhuizen naar een ander deel van Nederland. Om dan maar te hopen dat zij nog werkzaam is op dit gebied.
2008 is een jaar die ik voor mijn gevoel eenzaam en slecht ben begonnen. Toch hoop ik dat ik met een aantal mensen dit jaar wel contact blijf houden (Cellie is er een van), zodat ik het niet eenzaam en goed kan afsluiten.
Allemaal voor niets
Het contact met de RV is afgelopen. Vorige week had ik nog een laatste gesprek met de psych daar en na overleg met een vriendin had ik besloten een brief aan hem te geven. In die brief stonden dingen die ik de hele tijd verzwegen heb. Dingen over Welmoed bijvoorbeeld, dát ik haar zo mis en het liefste ‘ziek’ blijf zodat ik dan ooit nog misschien bij haar in behandeling zou kunnen. (ook al weet ik nu dat dat gewoon nooit meer gaat gebeuren) Maar ook over dingen tijdens mijn behandeling die ik wel gedaan heb, maar nooit verteld heb.
Misschien komt het van pas als ik ooit weer terug moet naar de RV, of een andere instantie. Dan hoef ik in elk geval niet meer maanden te wachten totdat ik het dan misschien durf te vertellen. Nu is het bekend…
Mijn mijn psych mocht ik geen medicatie meer meekrijgen, omdat ik de laatste tijd weer rommel met ‘t eten. Volgens hem zou medicatie dan niet helpen. Eigenlijk wilde ik van hem weten of ik misschien het ook vlak voor het slapengaan zou mogen slikken, zodat het in elk geval een hele nacht in mijn lijf blijft. Maar hij vond het niet nodig. Ik voelde me zelfs met die medicatie nog somber, alleen het werd wel minder. Maar nu ben ik zo bang dat het gigantisch sombere gevoel weer terugkomt.
De laatste dagen voelde ik me zo alleen namelijk dat ik elke dag behoorlijk wat pijnstillers heb geslikt. Ook omdat ik hoofdpijn had, maar vaak gaat dat met 2 ibupr*fennetjes wel over. Toch vond ik het nodig om maar een hele strip te nemen. Ik hoop vaak dat ik gewoon overdag neerval. Dat mijn nieren en lever het ineens opgeven ofzo, zodat ik dit hele stomme leven niet meer hoef mee te maken.
Maar aan de andere kant wil ik dit ook weer niet. Naja, onverwacht doodgaan wel hoor. Máár zo alleen zijn en ook soms zo somber zijn. Maar ik weet niet hoe ik daar vanaf moet komen. Ik heb me wel aangemeld bij een psych/dietiste, maar ik weet niet of dat zal helpen. Ik wil me namelijk ergens niet meer bezig houden met het eten, ik moet gewoon slank zijn namelijk. En aankomen heeft geen zin. Máár ik wil niet meer somber zijn.
Al jaren heb ik hulp bij instanties voor die somberheid en het is wel een tijdje wat beter gegaan… toen slikte ik medicijnen die hielpen en in combinatie met cog. gedragsther. ging het heel goed. Maar nu ben ik nog somberder dan daarvoor en dus heb ik de afgelopen jaren voor mijn gevoel verpest. Het is allemaal voor niets geweest…
zwaar gemis
Ik mis M. en W.. W. mis ik nog het meest… Bij haar voelde ik me goed, die gesprekken zorgden ervoor dat ik iets had om naartoe te leven. Want zij begreep me, bij haar kon ik alles vertellen: vertellen dát ik teveel medicijnen had ingenomen, dat ik liep te rotzooien met het eten, dat ik het leven niet meer zag zitten. Bij haar kon ik het kwijt en met haar erover praten. Waarom ik dingen deed, wat ik de volgende keer beter zou kunnen doen enz enz.
En nu? Nu heb ik niets meer om naartoe te leven. De gesprekken met W. zijn al een tijd voorbij en de laatste tijd heb ik met mijn behandelaar kunnen praten. Maar haar vertelde ik lang niet alles… Aan W. zou ik verteld hebben dat ik hoopte afgelopen week dmv. een strip pla*stab*letten en paracetamol de nacht niet te overleven. Zij zou er met me over gepraat hebben. Maar bij mijn behandelaar durfde ik het niet…
Ik durf nu aan niemand meer te vertellen dat ik vaak hoop er toch niet meer te zijn. En dus wil ik het met behulp van het eten zeggen. Of naja, beter: doormiddel van het niet-eten wil ik zeggen dat ik baal van mijn leven. Dat het een ka u thee zooi is en dat ik ‘t niet meer volhoud af en toe.
