Voel me heel onveilig op dit moment. Ik heb het idee dat veel groepsgenoten weinig loslaten over zichzelf en dus hoe ze over mij denken. Dat zorgt voor teveel onzekerheid, waardoor ik mij net als vroeger weer anders voordoe dan ik werkelijk ben.
Ik voel me rot, somber en gigantisch dik. De afgelopen week ben ik 1,6kg aangekomen, heb ik een pillen-cocktail genomen en heb ik allerlei andere dingen gedaan die ooit verboden zijn. In mij is deze somberheid en drang tot ‘verdwijnen’ zeer sterk aanwezig. Voor de EFT schaal is het een 9,5 (kortom, bijna ondraag’lijk). Voor de groep en socio’s is het een 2 en ben ik weer de sterke, intelligente en hard-vechtende groepsgenote. Ik weet niet hoe en wat anderen over mij denken als de informatie constant van één kant komt. Ik ben bang weer gebruikt te worden, zoals iemand ooit eens met mij heeft gedaan.
Ook toen kwam de informatie van één kant. Was hij oprecht geïnteresseerd in mij; op zoek naar mijn zwakke plek. Grip op hem kon ik niet krijgen, “het was niet nodig veel over hem te weten”. Nu weet ik waarom dat niet nodig was: zo kon ik zijn gedrag en reactie niet goed peilen.
Wie zegt dat de geschiedenis zich niet weer gaat herhalen? Dat mijn flashbacks weer werkelijkheid worden en iemand anders mijn lichaam dusdanig misbruikt dat ik zelf de controle totaal kwijt ben. Ik ben zo gigantisch bang en verdrietig
Permalink
1 reactie
Zij is niet meer hier, maar nog wel ergens anders. Praten met haar zal nooit meer gebeuren, het gemis wordt alsmaar groter. Een tijdlang heb ik nog gesprekken gehad met anderen, maar niemand was zo goed als zij was. Bij niemand voelde ik me zo vertrouwd als bij haar.
En nooit meer zal ik haar zien.
Ik vraag me af of er ooit nog wel een ander komt. Een ander waarmee ik kan praten en die gemist zal worden als hij/zij niet bij me is. Zal ik me ooit nog zo vertrouwd voelen bij een ander als bij haar en zal ik ooit nog met iemand mijn geheimen durven delen?
Ik mis Welmoed Dijkstra mijn ex-therapeute enorm. Zij leek mij altijd te begrijpen, luisterde met veel aandacht en kwam met oplossingen. Toen ik bij haar in behandeling was, had ik nog niet door wat voor waarde zij had. Iets waardevols mis je pas als het ontbreekt…
Permalink
Geef een reactie
Ik mis M. en W.. W. mis ik nog het meest… Bij haar voelde ik me goed, die gesprekken zorgden ervoor dat ik iets had om naartoe te leven. Want zij begreep me, bij haar kon ik alles vertellen: vertellen dát ik teveel medicijnen had ingenomen, dat ik liep te rotzooien met het eten, dat ik het leven niet meer zag zitten. Bij haar kon ik het kwijt en met haar erover praten. Waarom ik dingen deed, wat ik de volgende keer beter zou kunnen doen enz enz.
En nu? Nu heb ik niets meer om naartoe te leven. De gesprekken met W. zijn al een tijd voorbij en de laatste tijd heb ik met mijn behandelaar kunnen praten. Maar haar vertelde ik lang niet alles… Aan W. zou ik verteld hebben dat ik hoopte afgelopen week dmv. een strip pla*stab*letten en paracetamol de nacht niet te overleven. Zij zou er met me over gepraat hebben. Maar bij mijn behandelaar durfde ik het niet…
Ik durf nu aan niemand meer te vertellen dat ik vaak hoop er toch niet meer te zijn. En dus wil ik het met behulp van het eten zeggen. Of naja, beter: doormiddel van het niet-eten wil ik zeggen dat ik baal van mijn leven. Dat het een ka u thee zooi is en dat ik ‘t niet meer volhoud af en toe.
Permalink
Geef een reactie
