Daar is ze weer….
Terug van weggeweest, vele kilo’s zwaarder, ervaringen rijker maar nog steeds eetgestoord. Ik ben er nog…
Er is veel gebeurd de afgelopen tijd, teveel in korte tijd zelfs waardoor de beloofde update eigenlijk steeds weer achterhaald nieuws zou zijn. Maar goed, ik ben er weer. Ik voel weer de behoefte om veel van me af te schrijven en zal dat de komende tijd dan ook weer meer gaan doen.
Tegenwoordig woon ik ‘alleen’. Ik heb geen huisgenoten meer, wel flatgenoten maar dat is toch wat anders. Met mijn flatgenoten hoef ik geen lief en leed te delen, enkel een gezamelijke schuifdeur en prachtige moderne piepjeslift. Mijn flatgenoten weten niet af van mijn stoornissen (sinds Mesos ben ik weer een ‘stoornis’ etiket rijker namelijk en dus kan ik tegenwoordig officieel in meervoud spreken), mijn flatgenoten vallen me niet constant lastig én ze zetten hun afwas niet neer in mijn eigen keuken! Een grote positieve vooruitgang dus.
Ik voel me echter wel nog meer alleen dan ik mij al voelde. Nu woon ik ook voor de belastingdienst zelfstandig en ben ik dus écht op mezelf aangewezen. En dat gaat natuurlijk niet altijd even goed: ik ben immers niet volledig van de eetstoornis af.
Tijdens de eindevaluatie van mijn behandeling werd gezegd dat mijn kwaliteit van leven wél vooruit is gegaan. En dat klopt officieel ook: ik heb een gezond BMI, ik eet weer normaler dan voorheen en ik ben minder bang voor voedsel (lang leve de zyprexa!). Ik braak echter nog steeds en heb dat ook niet kunnen stoppen… nu ik alleen woon is daar weer een lijngericht voedingspatroon bijgekomen, omdat ik mijn gewicht zoals ‘t nu is écht teveel vind. Maar goed, je raadt het al: lijngericht eten + braken zorgt voor eetbuien. Het zijn geen BN-waardige eetbuien, maar ik baal er behoorlijk van. Doel is dan ook om dat in elk geval weer te gaan stoppen… want het is gewoon zonde van mijn geld, kalium én natrium. Alles wordt door de wc gespoeld alsof ‘t de normaalste zaak van de wereld is.
Ik ben nu wachtende op een therapie voor persoonlijkheidsstoornissen. Ik twijfel op dit moment echter of ik daar nog wel naartoe wil gaan. Ik voel me geen échte borderliner (heb immers geen 80 bedpartners), ik wil ook geen afscheid nemen van mijn huidige behandelaar… ik durf ‘gewoon’ het oude/vertrouwde gestoorde leven nog niet los te laten. Terwijl ik zo graag wil veranderen: ik zet mezelf klem.
