chaos
Uit onverwachte hoek krijg ik van mensen aardige en steunende reacties via mijn weblog, hyves of mail (zelfs échte post! bedankt M.!!!), terwijl ik van mensen waarvan ik dacht dat ik ze ‘vriendin’ kon noemen niets meer hoor.
Ik weet niet meer hoe de wereld in elkaar zit en op wie ik nu nog terug kan vallen en op wie niet. Er heerst een totale chaos in mijn hoofd… en ik voel me zo alleen.
Schuldig
Ik voel me schuldig en heel erg somber. Mijn ouders hebben een duur kaartje betaald voor een concert morgen. Ik vind de muziek echt tof, dat wéét ik met mijn hoofd. Maar mijn gevoel werkt niet mee. Ik heb wel zin in het concert, maar ik geniet niet van de voorpret zoals ik dat vroeger gedaan zou hebben.
Ik mis de oude ‘ik’. De persoon die op kon gaan in allerlei spannende, onverwachte acties. De persoon die altijd met een lach rondliep en actief genoeg was om overal aan deel te nemen. Ik ben mijzelf kwijtgeraakt in de grote wirwar van somberheid in mijn hoofd.
Ik voel me schuldig, omdat ik niet meer kan genieten van de dingen. “Zonde van het geld”, denk ik nu. Ik voel me schuldig, omdat ik denk dat mijn ouders nu zo’n enorm duur kaartje hebben gekocht in de hoop mij gelukkig te zien. Ik voel me schuldig, omdat ik na diverse behandelingen nog steeds een eetstoornis in mijn hoofd heb. Mijn grote zwarte monster is niet verdwenen en ik ben bang dat het altijd bij me zal blijven. Ik ben somber en schuldig.
