De eenzame cirkel naar gestoordheid
De hele dag voel ik me alleen. Ik werd wakker, na een nacht onrustig geslapen te hebben, en had geen zin in de dag. Ik heb mezelf naar school geschopt, omdat ik rond 11u al ‘zin’ had in allerlei destructief gedrag om mijn leegte op te vullen. Op school ging het wel. Ik heb in de ruimte zitten werken waar ik wel vaker werk en waar veel eenlingen zitten. Met een kop koffie erbij heb ik het er volgehouden tot ik écht de allerlaatste was en me weer alleen ging voelen. Ik ben via de supermarkt naar huis gegaan, heb eten gekocht en gegeten. Maar toch voelde ik me weer alleen… en ik heb dus gebraakt. Waarom weet ik niet: het eten moest eruit, ik werd weer bang om nog dikker te worden dan ik nu al ben. En plotseling voelde ik me weer zo eetgestoord als een ezel. De hele dag ging het ‘goed’. Ik heb best normaal gegeten en totaal geen trek meer in eetbui achtige toestanden en teveel eten (wellicht met dank aan de nieuwe medicatie). En dan ga ik ineens braken. Maar na het braken kreeg ik last van mijn hart, ging ik trillen en werd ‘t zwart voor mn ogen. Ik hoopte dat mijn hart ‘t echt zou begeven… en dat ik zou sterven. Maar ook was ik bang, bang om alleen dood te gaan. Mjn wens om dood te gaan is zo enorm dubbel: enerzijds wil ik het graag om niet meer alle verplichtingen aan te moeten gaan. Ik wil dood omdat ik het totaal niet leuk vind hier op aarde: ik ben constant in gevecht met mezelf en zie alleen maar constant perfecte mensen om mij heen. Mensen met een partner, kinderen, perfecte baan, perfecte studie, perfect uiterlijk, toffe kleding, hippe schoenen. Iedereen heeft altijd alles beter dan ik heb… en dus wil ik weg. Weg van alle perfectie, ‘terug’ naar een veilige thuishaven. De plek waar je vandaan bent gekomen: het niets. Maar aan de andere kant: ik wil niet dat mijn familie verdrietig wordt als ik dood ben. Ik wil ze niet door mijn acties verdrietig maken, ik wil ze geen pijn of schuldgevoel geven. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het feit dat jij doorhebt dat ik (onbewust!) mijn boosheid vervang voor de angst dat een ander boos wordt. Ik ben bang dat mensen boos worden als ik mezelf pijn doe. Ik ben bang dat mensen boos worden als ik mezelf dood. Zou het alleen zo werken bij boosheid? Of ook bij andere gevoelens… het brengt mij heel erg in de war. En alle gedachten alleen al laten mij op heldere momenten ook weer schuldig voelen: ik heb immers van buiten een ‘goed’ leven. Ik word niet verwaarloosd, ik heb een eigen studio en geen vriend die mij mishandelt. Ik heb geen drugsverslaving en ben ook geen tienermoeder. Nee mijn leven zou eigenlijk doodnormaal moeten zijn: student, blut aan het einde van de maand, contact met mensen. Ik bezit alle eigenschappen om ‘normaal’ te zijn, maar ik voel me niet zo. Ik voel me juist zo enorm alleen en ik word alleen maar gekker door het ‘gevoel’ dat ik mezelf iets aan moet doen. En daar voel ik me dan weer schuldig en rot over… met als gevolg dat ik mezelf in mijn eigen cirkel compleet gestoord maak. Maar het lukt me niet om de spiraal te stoppen.
Mooi liedje
It’s just the weight of the world
When your heart’s heavy
I, I will lift it for you
Don’t give up
Because you want to be heard
If silence keeps you
I, I will break it for you
Everybody wants to be understood
Well I can feel you
Everybody wants to be loved
Don’t give up
Because you are loved
Don’t give up
It’s just the world that you hide
When you’re lost inside
I, I’ll be there to find you
Don’t give up
Because you want to burn bright
If darkness blinds you
I, I will shine to guide you
Don’t give up
It’s just the weight of the world
Don’t give up
Everyone needs to be heard
You are loved
Permalink Reageren uitgeschakeld
Alweer een stukje verder
We zijn alweer een stukje verder in het jaar 2008. Een jaar die ik ben begonnen vol goede moed: alles zou dit jaar goedkomen. Daar was ik bijna van overtuigd. Maar nu, na 2 maanden, blijkt alweer dat het begin van de nieuwe start niet vlekkeloos verloopt.
Voor mijn gevoel zit ik verder/dieper in mijn eetstoornis dan ik dacht. Mijn gewicht blijft verder zakken, máár volgens het beeld in de spiegel blijf ik groeien en groeien. Ik wálg momenteel écht van het veel te dikke vieze vadsige lijf. Overal zie ik bewegende vetrollen, drillende delen en cellulitisvorming waar zelfs een sinaasappel zich nog voor zou schamen.
Ik voel me dan ook verdrietiger dan voordat ik op de RV kwam omdát ik het gevoel blijf hebben nooit goed genoeg te zijn. Zowel qua lijf, máár ook op mijn opleiding. Ik ben té bang fouten te gaan maken. Ik wil zó graag leuk en aardig gevonden worden daar, maar ik ben té bang dat het allemaal niet lukt.
En daardoor zijn mijn sombere gedachten meer dan ooit enorm aanwezig. Ik heb het gevoel dat het beter is om heel ver weg te verdwijnen, zodat niemand meer last van mij heeft. Tevens mag er geen voedsel zijn, zodat ik dáár in elk geval geen last van heb. Mijn hoofd voelt als één hele grote chaos: een draaiende wind waarin mijn gedachten worden meegesleurd het grote diepe zwarte gat in. Mijn overheersend verdrietige gevoel wordt heen en weer gedraaid en ik kan geen rust vinden. Ik zou zo graag willen dat het weer even leeg is… dat mijn gedachten even op vakantie gaan of iets dergelijks. Maar ik ben bang dat het altijd in me zal blijven zitten en het (net als al dat vieze voedsel) mij van binnen langzaam kapot maakt. Het gaat verrotten, schimmelen en stinken… en verdwijnt nooit helemaal uit me.
Allemaal voor niets
