Bang, eerlijk en ooit nog gezond?
Vandaag was mijn voorlopig laatste dagje op school. Gelukkig was het een dagje zonder les, aangezien ik op dit moment even door het leven wandel met behulp van kalmerende medicatie. Het was een vreemde dag omdat ik enerzijds voor mijn gevoel ‘afscheid’ moest nemen van mezelf, maar anderszijds wist ik ook zéker dat ik weer terug wilde komen.
Afscheid wilde ik nemen omdat ik bang ben dat ik niet meer terugkom zoals ik nu ben. En nee ik verwacht geen wonderen van de nieuwe behandeling. Maar ik ben bang dat ik over een paar maanden ruim 10kg zwaarder ben en dat mensen met wie ik nu goed contact heb, mij dan niet meer zien staan.
Mijn klasgenoten bijvoorbeeld… op dit moment zijn ze heel erg lief voor me. Ze praten met me, we kunnen samen lachen en hele goede gesprekken voeren. Maar hóe zal ik zijn ná de behandeling. Willen ze dan nog wel met mij spreken en durven ze überhaupt dan nog wel naast een veel te dik en gigantisch monster te lopen?
Mijn decaan, Floor, is ook al zo’n zelfde probleem. Op dit moment ben ik blij dat ik met haar heb mogen spreken. Voor mijn gevoel is ze de eerste decaan die ook ‘normale’ gesprekken met mensen kon voeren én was ze oprecht geïnteresseerd in haar leerlingen. Maar ik weet zeker dat ik straks gewoon een té dikke student ben, die het niet verdient om met haar te mogen spreken.
Tevens moet ik na deze behandeling ‘gezond’ zijn… gezonde mensen kunnen prima op eigen benen staan en hebben helemaal geen gesprekken nodig. Gezonde mensen zijn perfect, leuk, slim en aardig… ik bezit over geen van deze eigenschappen, maar moet straks wel met het labeltje ‘gezond’ door het leven gaan.
Misschien ben ik dáár wel zo bang voor… gezond zijn.
