Crisis… preventie?
Er is in de afgelopen dagen weer veel gebeurd in het in Nederland centraal gelegen ziekenhuis op ‘de twaalfde’ – afdeling psychiatrie. Ten eerste heb ik een gesprek gehad met de psychiater over mijn sombere gedachten op dit moment, mijn suicidale neigingen en medicatie mis- en gebruik. Ik heb een nieuw middel gekregen, uit de SSRI groep heb ik inmiddels al dusdanig veel pillen gehad zonder duidelijk effect dat hij voorstelde om nu eens bij de iets ‘zwaardere’ TCA’s te kijken of dat werkt. Ik ben benieuwd… tot op heden voel ik me alleen nog maar raar in mijn hoofd nu ik die pillen slik.
Vandaag had ik nog een individueel gesprek met N. van ongeveer 30 minuten, waarin het ook ging over mijn pogingen tot… Met haar heb ik nagedacht waarom ik nou zover kom dat ik steeds de grens wil opzoeken, met vuur wil spelen en een kick wil krijgen. Het was een fijn gesprek, waardoor ik weer veel ben gaan nadenken over waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe op dit moment.
Daarna had ik later nog een evaluatie van de afgelopen maand. De evaluatie begon ongeveer met de vraag of de behandeling niet té zwaar voor mij was. Of ik het allemaal nog wel aankon, en of alles niet ‘te heftig’ voor mij was. Dit vond ik erg naar om te horen, want het voelt weer als een afwijzing: “Ze (=N.) vindt dus dat ik te zwak ben hiervoor”, “Ze wil mij weg hebben hier”, “Ik doe het niet goed genoeg”. Het ging over mijn crisispreventie plan en in hoeverre dat werkt. Want de crisis komt toch… preventie lijkt niet te werken. Of wíl ik niet dat het werkt om weer een grens op te zoeken?
Voor een deel was het een fijn gesprek, een ander deel was minder fijn… maar ik ben er nog niet aan toe om dat zomaar op te schrijven. Daar zal ik eerst nog enkele nachten over moeten piekeren, praten, schrijven en schilderen. Wordt dus vervolgd…
Zelfmoe
Voel me rot, ellendig en veel te dik. Mijn broeken zitten strakker, in shirtjes begint mijn buik toch echt zichtbaar te worden en mijn hoofd is nog boller dan ooit tevoren.
Praten met mensen zou moeten helpen, voor mijn gevoel versterkt dat mijn algehele lamlendigheid alleen nog maar meer. Vandaag was N. weer aanwezig en ‘more or less’ weer beter… ik blijk niet de macht te hebben om mensen ziek te maken. Tevens blijk ik ook niet dusdanig de regie en controle te kunnen hebben om een evaluatie volgende week goed voor te bereiden… Het enige waar ik nog de ‘macht’ over heb is mijn eigen gedrag. Ziek vluchtgedrag vandaag:
Een cocktail van laxeerpillen en paracetamol, lijkt mijn dikke hoofd en buik alleen maar te verergeren door de plotseling opkomende misselijkheid. Als het mogelijk was om aambeien via je mond je lichaam te laten verlaten, zou het gelukt zijn. Blergh wat is braken toch smerig als je het niet zelf opwekt! En wat ziet m’n hoofd er toch belachelijk dik uit… Ik denk dat ik ziek in bed blijf de rest van mn leven met de ‘terminale’ diagnose: ‘zelfmoe’
Rechtbank in mijn hoofd
Vol goede moed vertrok ik vanochtend naar Mesos in de hoop een afspraak te kunnen maken met N. Na haar vorige week veel verteld te hebben, was ik benieuwd óf ze nog met mij wilde praten. Zelf had ik dit weekend de hoop al opgegeven namelijk… ik wacht op het moment waarop ook anderen zullen zeggen dat het gewoon weinig zin heeft om nog met mij te praten. Mijn hoofd zal altijd een grote zwarte chaos blijven en ik verwacht niet ooit nog hier uit te kunnen komen.
Wat bleek vanochtend: zowel N. als G. zijn allebei ziek vandaag.
Dat resulteerde in de volgende scene:
De aanklager (met strenge indringende en bulderende toon): “edelachtbare, op grond van de gegeven aanwijzingen dat er twee personen ziek zijn na eind vorige week gesproken te hebben met de verdachte… acht ik haar ‘schuldig’ aan het verzieken van zowel haar eigen leven als dat van anderen.”
De verdedigende partij (met een klein stemmetje vanuit een hoek): “Het is niet met opzet gebeurd dat het leven van anderen verziekt is. Het is de verdachte haar eigen fout dat ze haar leven verziekt, maar de intentie het leven van anderen te verzieken heeft ze niet. Straf haar niet voor dit gedrag, ze zal vluchten om nooit meer iemand tot last te zijn”
Conclusie: De hele dag ben ik heen en weer geslingerd tussen de twee partijen… zijn G. en N. ziek omdat ik open en eerlijk ben geweest? Ik ben heel erg bang van wel… ik ben voor 80% overtuigd dat ze mij niet meer willen spreken. Ik heb ze met mijn zieke gedrag bang gemaakt en dit is hun manier om mij te zeggen dat ik mezelf maar moet zien te redden. Dat zij mij daar niet bij willen helpen, omdat het toch een onmogelijke zaak is.
Veel gebeurd
Er is in de afgelopen weken heel veel gebeurd, waar ik dit weekend over ga schrijven. Ik ben voor het eerst in mijn leven eerlijk geweest over mijn afhankelijkheid, ‘trucs’ en gedachten. Dit kostte veel tranen en energie, maar hopelijk levert het uiteindelijk een leven zonder eetstoornis op.
Eerste week voorbij…
Het is nu zondag 28 september. Precies een week geleden was ik druk bezig met het inpakken van mijn tas, omdat ik sinds maandag ben opgenomen in een ziekenhuis. Het is de tweede keer dat ik een behandeling ga volgen om van mijn eetstoornis Anorexia Nervosa (purgerende type) af te komen.
De afgelopen week was een behoorlijk zware week. Ik heb moeten wennen aan de groep: een drukke, gemengde maar zeer lieve groep. Voordeel van deze groep ten opzichte van mijn vorige behandeling vind ik dat er hier voornamelijk meiden uit dezelfde ‘levensfase’ zijn. Tevens voelt de groep vertrouwd en heb ik bij de behandeling meer vrijheid.
Het eten valt me behoorlijk tegen. Met veel moeite heb ik de afgelopen week een A-lijst gegeten. De komende week moet ik dit volhouden én zal ik het ‘braken’ moeten afbouwen. Dat is de afgelopen week nog een aantal keren misgegaan. Een keer heb ik het in de groep durven aangeven… Het doel is om uiteindelijk meer open te zijn en deze behandeling de volledige ‘ik’ te laten zien.
De afgelopen week ben ik volgens een ‘stagiaire’ die onze groep begeleidt behoorlijk open al geweest. Hier heb ik altijd veel moeite mee gehad en daarom ben ik blij met dit ‘compliment’. Het heeft me echter veel energie gekost om zo open te zijn. Ik wil namelijk ook vanaf het begin van deze behandeling direct ‘alles goed doen’ en de ‘perfecte groepsgenoot’ zijn. Samen met mijn individueel begeleidster ga ik hiermee aan de slag. Omdat deze ‘angst om iets fout te doen’ mij vaak belemmerd en het mijn eetstoornis in stand houdt.
