De eenzame cirkel naar gestoordheid
De hele dag voel ik me alleen. Ik werd wakker, na een nacht onrustig geslapen te hebben, en had geen zin in de dag. Ik heb mezelf naar school geschopt, omdat ik rond 11u al ‘zin’ had in allerlei destructief gedrag om mijn leegte op te vullen. Op school ging het wel. Ik heb in de ruimte zitten werken waar ik wel vaker werk en waar veel eenlingen zitten. Met een kop koffie erbij heb ik het er volgehouden tot ik écht de allerlaatste was en me weer alleen ging voelen. Ik ben via de supermarkt naar huis gegaan, heb eten gekocht en gegeten. Maar toch voelde ik me weer alleen… en ik heb dus gebraakt. Waarom weet ik niet: het eten moest eruit, ik werd weer bang om nog dikker te worden dan ik nu al ben. En plotseling voelde ik me weer zo eetgestoord als een ezel. De hele dag ging het ‘goed’. Ik heb best normaal gegeten en totaal geen trek meer in eetbui achtige toestanden en teveel eten (wellicht met dank aan de nieuwe medicatie). En dan ga ik ineens braken. Maar na het braken kreeg ik last van mijn hart, ging ik trillen en werd ‘t zwart voor mn ogen. Ik hoopte dat mijn hart ‘t echt zou begeven… en dat ik zou sterven. Maar ook was ik bang, bang om alleen dood te gaan. Mjn wens om dood te gaan is zo enorm dubbel: enerzijds wil ik het graag om niet meer alle verplichtingen aan te moeten gaan. Ik wil dood omdat ik het totaal niet leuk vind hier op aarde: ik ben constant in gevecht met mezelf en zie alleen maar constant perfecte mensen om mij heen. Mensen met een partner, kinderen, perfecte baan, perfecte studie, perfect uiterlijk, toffe kleding, hippe schoenen. Iedereen heeft altijd alles beter dan ik heb… en dus wil ik weg. Weg van alle perfectie, ‘terug’ naar een veilige thuishaven. De plek waar je vandaan bent gekomen: het niets. Maar aan de andere kant: ik wil niet dat mijn familie verdrietig wordt als ik dood ben. Ik wil ze niet door mijn acties verdrietig maken, ik wil ze geen pijn of schuldgevoel geven. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het feit dat jij doorhebt dat ik (onbewust!) mijn boosheid vervang voor de angst dat een ander boos wordt. Ik ben bang dat mensen boos worden als ik mezelf pijn doe. Ik ben bang dat mensen boos worden als ik mezelf dood. Zou het alleen zo werken bij boosheid? Of ook bij andere gevoelens… het brengt mij heel erg in de war. En alle gedachten alleen al laten mij op heldere momenten ook weer schuldig voelen: ik heb immers van buiten een ‘goed’ leven. Ik word niet verwaarloosd, ik heb een eigen studio en geen vriend die mij mishandelt. Ik heb geen drugsverslaving en ben ook geen tienermoeder. Nee mijn leven zou eigenlijk doodnormaal moeten zijn: student, blut aan het einde van de maand, contact met mensen. Ik bezit alle eigenschappen om ‘normaal’ te zijn, maar ik voel me niet zo. Ik voel me juist zo enorm alleen en ik word alleen maar gekker door het ‘gevoel’ dat ik mezelf iets aan moet doen. En daar voel ik me dan weer schuldig en rot over… met als gevolg dat ik mezelf in mijn eigen cirkel compleet gestoord maak. Maar het lukt me niet om de spiraal te stoppen.
Thema’s van de afgelopen tijd
“Kiezen voor de ‘veilige’ ellende is natuurlijk kiezen voor het niet willen veranderen van mijn gedrag. Toch voelt het op dit moment veel makkelijker en fijner om weer terug te vallen op dit oude gedrag: veranderen is eng.
Wat gebeurt er als ik ineens gevoelens begin te voelen? Wat moet ik daar mee doen, hoe moet ik het bespreken en passen deze gevoelens wel bij mij… Dit soort gedachten komen in mij op, zodra ik hoor dat het ‘negatief beoordelen van je eigen lichaam’ een manier is om bepaalde dingen niet te voelen.
Ik kan me nog helemaal niet voorstellen hoe ik zal zijn als ik mijn lichaam niet negatief beoordeel. Ik ben bang dat mijn hele leven niet meer onder controle te hebben, anderen dan onbedoeld te kwetsen en dingen te gaan denken die ik niet wil denken. G***** zei dat ik alles moet accepteren zoals het is. Die zogenaamde ‘paars’ stempel kan ik echter nog op niets drukken en daardoor komt mijn heimwee naar de veilige ellende weer terug.
Voor die veilige ellende heb ik, door alle gedachten in mijn hoofd deze week, weer gekozen. Ik heb gebraakt, maaltijden overgeslagen, geautomutileerd, laxeer- en plaspillen genomen met als doel: “even niet meer te denken aan alle onveilige ellende”. Enerzijds voelt het weer vertrouwd ‘goed’ om dit weer te doen. Ik weet wat ik aan mijzelf heb en hoe ik in elk geval blijf. Ook de reactie van anderen is inmiddels wel bekend. Omdat ik anderen zo veel mogelijk op afstand houd en weinig deel, is de kans een reactie te krijgen bijna nihil.
Toegeven aan het feit dat ook ik ‘behoeften’ en wensen heb, hoef ik in mijn ‘veilige ellende’ niet. Ik weet dat ik ergens diep van binnen net zo ben als elk ander mens. Ook ik ben een mens met een eigen wil, kracht en ruimte op aarde. Maar mijn ‘hoofd’ wil dit niet toegeven, omdat toegeven aan verlangens ‘zwak’ is volgens een stem in mijn hoofd.”
“Ik weet niet of ik het aandurf te ‘steunen’ op de hulp die aangeboden wordt bij Mesos. Ik ben heel bang dat ik erachter kom wat er achter het feit zit dat ik zoveel voelde voor onder andere W.en M. Maar ook ben ik bang voor het feit dat ik er niet achter kom, wáárom ik zoveel waarde hechtte aan het contact met die twee.
“je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je allang vergeven
want ik weet dat je nog ergens bent”
Deze strofe is me tot op heden steeds bijgebleven en kwam ook vanmiddag tijdens de plangroep weer in mijn hoofd. Toen ik na de plangroep vroeg of mijn verzoek was goedgekeurd en H**** vertelde dat er nog geen beslissing was gemaakt, verlangde ik naar een gesprek met W.. Ik wéét dat zij mij niet afkeurde, ik weet ook dat zij geen ‘nee’ zei en mij niet zou afkeuren. Ik ben bang dat dit bij Mesos wel weer gaat gebeuren (net als op de RV) en het gemis naar W. kwam weer enorm omhoog. Ik vond het gigantisch moeilijk dat ik door naar de RV te gaan (om te genezen) afscheid te moeten nemen van W.. Toen bleek dat ze ook nog eens écht zou stoppen met werken bij het Riagg, begreep ik het al helemaal niet meer. Ik ben bang dat ik misschien wel verliefd ben geweest achteraf, maar waar ik nog banger voor ben is dat dit zich misschien zou kunnen herhalen. Dat wil ik niet… Door het aan te geven bij Mesos, is de kans denk ik al wel stukken kleiner. Tevens heb ik ook nog niet echt een ‘potentiele kandidaat/kandidate’ gezien… maar ik ben zo bang dat het wel gaat gebeuren. Ik ben bang dat ik wéér allerlei leugens extra moet bedenken om dit niet aan het licht te brengen. Ik ben bang dat ik mogelijk dingen ga voelen in mijn lijf, die ik niet voelen wil en mag. En ik ben bang om aan te komen en eruit te zien als een of ander dik ‘lustobject’ met gigantische heupen, een veel te vrouwelijke buik en twee veel te opzichtige borsten. Ik ben bang voor alles wat ik nog nooit verteld heb aan iemand. Ik ben bang het te moeten vertellen aan mensen, om daarna gekwetst te worden nog voordat ik uit het zicht verdwenen ben. Ik wil vluchten in de eetstoornis, onzichtbaar zijn en weer weglopen voor alle problemen uit angst om altijd zo te zijn zoals ik nu ben… in mijn eigen ‘veilige ellende’.”
“M. Vasalis schreef ooit eens heel mooi: “niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn” Zij schreef niet over een zelfdestructief pretpakket, maar over het verliezen van iets dierbaars. En het voelt alsof mijn zelfdestructie inmiddels ‘iets dierbaars’ is geworden.
In theorie kan ik prima zonder en ik wil er ook best aan denken om mijn koffer met zelfdestructieve middelen de deur uit te doen. Maar het daadwerkelijke gemis roept heel wat op als er alleen nog maar een zwarte leegte overblijft. En er zal vast gezegd worden: je moet door dat gevoel heen. Maar dat kan ik nog niet in mijn eentje. Pas als ik weet dat er in het dagelijkse leven iets/iemand is (die er niet voor betaald wordt) waarop ik durf te vertrouwen, durf ik mijn koffer los te laten en mijn lege hand aan een ander te geven.”
