Schuldig
Ik voel me schuldig en heel erg somber. Mijn ouders hebben een duur kaartje betaald voor een concert morgen. Ik vind de muziek echt tof, dat wéét ik met mijn hoofd. Maar mijn gevoel werkt niet mee. Ik heb wel zin in het concert, maar ik geniet niet van de voorpret zoals ik dat vroeger gedaan zou hebben.
Ik mis de oude ‘ik’. De persoon die op kon gaan in allerlei spannende, onverwachte acties. De persoon die altijd met een lach rondliep en actief genoeg was om overal aan deel te nemen. Ik ben mijzelf kwijtgeraakt in de grote wirwar van somberheid in mijn hoofd.
Ik voel me schuldig, omdat ik niet meer kan genieten van de dingen. “Zonde van het geld”, denk ik nu. Ik voel me schuldig, omdat ik denk dat mijn ouders nu zo’n enorm duur kaartje hebben gekocht in de hoop mij gelukkig te zien. Ik voel me schuldig, omdat ik na diverse behandelingen nog steeds een eetstoornis in mijn hoofd heb. Mijn grote zwarte monster is niet verdwenen en ik ben bang dat het altijd bij me zal blijven. Ik ben somber en schuldig.
Zelfmoe
Voel me rot, ellendig en veel te dik. Mijn broeken zitten strakker, in shirtjes begint mijn buik toch echt zichtbaar te worden en mijn hoofd is nog boller dan ooit tevoren.
Praten met mensen zou moeten helpen, voor mijn gevoel versterkt dat mijn algehele lamlendigheid alleen nog maar meer. Vandaag was N. weer aanwezig en ‘more or less’ weer beter… ik blijk niet de macht te hebben om mensen ziek te maken. Tevens blijk ik ook niet dusdanig de regie en controle te kunnen hebben om een evaluatie volgende week goed voor te bereiden… Het enige waar ik nog de ‘macht’ over heb is mijn eigen gedrag. Ziek vluchtgedrag vandaag:
Een cocktail van laxeerpillen en paracetamol, lijkt mijn dikke hoofd en buik alleen maar te verergeren door de plotseling opkomende misselijkheid. Als het mogelijk was om aambeien via je mond je lichaam te laten verlaten, zou het gelukt zijn. Blergh wat is braken toch smerig als je het niet zelf opwekt! En wat ziet m’n hoofd er toch belachelijk dik uit… Ik denk dat ik ziek in bed blijf de rest van mn leven met de ‘terminale’ diagnose: ‘zelfmoe’
