Alweer een stukje verder
We zijn alweer een stukje verder in het jaar 2008. Een jaar die ik ben begonnen vol goede moed: alles zou dit jaar goedkomen. Daar was ik bijna van overtuigd. Maar nu, na 2 maanden, blijkt alweer dat het begin van de nieuwe start niet vlekkeloos verloopt.
Voor mijn gevoel zit ik verder/dieper in mijn eetstoornis dan ik dacht. Mijn gewicht blijft verder zakken, máár volgens het beeld in de spiegel blijf ik groeien en groeien. Ik wálg momenteel écht van het veel te dikke vieze vadsige lijf. Overal zie ik bewegende vetrollen, drillende delen en cellulitisvorming waar zelfs een sinaasappel zich nog voor zou schamen.
Ik voel me dan ook verdrietiger dan voordat ik op de RV kwam omdát ik het gevoel blijf hebben nooit goed genoeg te zijn. Zowel qua lijf, máár ook op mijn opleiding. Ik ben té bang fouten te gaan maken. Ik wil zó graag leuk en aardig gevonden worden daar, maar ik ben té bang dat het allemaal niet lukt.
En daardoor zijn mijn sombere gedachten meer dan ooit enorm aanwezig. Ik heb het gevoel dat het beter is om heel ver weg te verdwijnen, zodat niemand meer last van mij heeft. Tevens mag er geen voedsel zijn, zodat ik dáár in elk geval geen last van heb. Mijn hoofd voelt als één hele grote chaos: een draaiende wind waarin mijn gedachten worden meegesleurd het grote diepe zwarte gat in. Mijn overheersend verdrietige gevoel wordt heen en weer gedraaid en ik kan geen rust vinden. Ik zou zo graag willen dat het weer even leeg is… dat mijn gedachten even op vakantie gaan of iets dergelijks. Maar ik ben bang dat het altijd in me zal blijven zitten en het (net als al dat vieze voedsel) mij van binnen langzaam kapot maakt. Het gaat verrotten, schimmelen en stinken… en verdwijnt nooit helemaal uit me.
