Schuldig
Ik voel me schuldig en heel erg somber. Mijn ouders hebben een duur kaartje betaald voor een concert morgen. Ik vind de muziek echt tof, dat wéét ik met mijn hoofd. Maar mijn gevoel werkt niet mee. Ik heb wel zin in het concert, maar ik geniet niet van de voorpret zoals ik dat vroeger gedaan zou hebben.
Ik mis de oude ‘ik’. De persoon die op kon gaan in allerlei spannende, onverwachte acties. De persoon die altijd met een lach rondliep en actief genoeg was om overal aan deel te nemen. Ik ben mijzelf kwijtgeraakt in de grote wirwar van somberheid in mijn hoofd.
Ik voel me schuldig, omdat ik niet meer kan genieten van de dingen. “Zonde van het geld”, denk ik nu. Ik voel me schuldig, omdat ik denk dat mijn ouders nu zo’n enorm duur kaartje hebben gekocht in de hoop mij gelukkig te zien. Ik voel me schuldig, omdat ik na diverse behandelingen nog steeds een eetstoornis in mijn hoofd heb. Mijn grote zwarte monster is niet verdwenen en ik ben bang dat het altijd bij me zal blijven. Ik ben somber en schuldig.
Gezien worden
Al jarenlang weet ik van mijzelf dat ik het doe: mijn problemen bagatelliseren. Maar vandaag bleek dat mijn ouders het ook doen, of lijken te doen. Enkele uitspraken van mijn ouders uit de afgelopen jaren blijven vandaag maar in mijn hoofd zitten: “Jouw eetstoornis is niet zo erg, het is maar NAO“, “iemand die depressief is, hangt de hele dag op de bank” en “iedereen heeft wel eens een dip“. Mijn moeder gebruikt zelf ook AD en slaappillen en mijn vader heeft ook regelmatig last van hoofdpijn. Met andere woorden: mijn problemen vallen wel mee.
Wat Nicole opmerkte was dat ik blijkbaar dus het idee heb niet gezien te worden door mijn ouders. En die opmerking kwam hard aan. Ik denk niet dat mijn ouders doorhebben dat dit aan de hand is. Net als ik niet had gedacht dat dit een van de zere plekken is. Een huilbui was het resultaat van haar opmerking en steeds weer als ik eraan terugdenk komen de tranen. Ik ben momenteel een soort van gigantische stortdouche geloof ik en op deze manier gezien en gehoord worden door anderen wil ik écht niet. Kortom: ik heb me weer eens een middag en avond ouderwets opgesloten in mijn eigen kamer en alle manieren om contact te hebben vermeden.
Zou dit ‘gezien worden’ uiteindelijk ook een reden zijn waarom ik mij constant zo prettig heb gevoeld bij allerlei hulpverleners? Was het feit dat ik mij daar veilig en vertrouwd voelde het gevolg van gezien (en daarmee jezelf geaccepteerd voelen zoals je bent) worden?
Crisis… preventie?
Er is in de afgelopen dagen weer veel gebeurd in het in Nederland centraal gelegen ziekenhuis op ‘de twaalfde’ – afdeling psychiatrie. Ten eerste heb ik een gesprek gehad met de psychiater over mijn sombere gedachten op dit moment, mijn suicidale neigingen en medicatie mis- en gebruik. Ik heb een nieuw middel gekregen, uit de SSRI groep heb ik inmiddels al dusdanig veel pillen gehad zonder duidelijk effect dat hij voorstelde om nu eens bij de iets ‘zwaardere’ TCA’s te kijken of dat werkt. Ik ben benieuwd… tot op heden voel ik me alleen nog maar raar in mijn hoofd nu ik die pillen slik.
Vandaag had ik nog een individueel gesprek met N. van ongeveer 30 minuten, waarin het ook ging over mijn pogingen tot… Met haar heb ik nagedacht waarom ik nou zover kom dat ik steeds de grens wil opzoeken, met vuur wil spelen en een kick wil krijgen. Het was een fijn gesprek, waardoor ik weer veel ben gaan nadenken over waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe op dit moment.
Daarna had ik later nog een evaluatie van de afgelopen maand. De evaluatie begon ongeveer met de vraag of de behandeling niet té zwaar voor mij was. Of ik het allemaal nog wel aankon, en of alles niet ‘te heftig’ voor mij was. Dit vond ik erg naar om te horen, want het voelt weer als een afwijzing: “Ze (=N.) vindt dus dat ik te zwak ben hiervoor”, “Ze wil mij weg hebben hier”, “Ik doe het niet goed genoeg”. Het ging over mijn crisispreventie plan en in hoeverre dat werkt. Want de crisis komt toch… preventie lijkt niet te werken. Of wíl ik niet dat het werkt om weer een grens op te zoeken?
Voor een deel was het een fijn gesprek, een ander deel was minder fijn… maar ik ben er nog niet aan toe om dat zomaar op te schrijven. Daar zal ik eerst nog enkele nachten over moeten piekeren, praten, schrijven en schilderen. Wordt dus vervolgd…
Bang en verdrietig
Voel me heel onveilig op dit moment. Ik heb het idee dat veel groepsgenoten weinig loslaten over zichzelf en dus hoe ze over mij denken. Dat zorgt voor teveel onzekerheid, waardoor ik mij net als vroeger weer anders voordoe dan ik werkelijk ben.
Ik voel me rot, somber en gigantisch dik. De afgelopen week ben ik 1,6kg aangekomen, heb ik een pillen-cocktail genomen en heb ik allerlei andere dingen gedaan die ooit verboden zijn. In mij is deze somberheid en drang tot ‘verdwijnen’ zeer sterk aanwezig. Voor de EFT schaal is het een 9,5 (kortom, bijna ondraag’lijk). Voor de groep en socio’s is het een 2 en ben ik weer de sterke, intelligente en hard-vechtende groepsgenote. Ik weet niet hoe en wat anderen over mij denken als de informatie constant van één kant komt. Ik ben bang weer gebruikt te worden, zoals iemand ooit eens met mij heeft gedaan.
Ook toen kwam de informatie van één kant. Was hij oprecht geïnteresseerd in mij; op zoek naar mijn zwakke plek. Grip op hem kon ik niet krijgen, “het was niet nodig veel over hem te weten”. Nu weet ik waarom dat niet nodig was: zo kon ik zijn gedrag en reactie niet goed peilen.
Wie zegt dat de geschiedenis zich niet weer gaat herhalen? Dat mijn flashbacks weer werkelijkheid worden en iemand anders mijn lichaam dusdanig misbruikt dat ik zelf de controle totaal kwijt ben. Ik ben zo gigantisch bang en verdrietig
Rechtbank in mijn hoofd
Vol goede moed vertrok ik vanochtend naar Mesos in de hoop een afspraak te kunnen maken met N. Na haar vorige week veel verteld te hebben, was ik benieuwd óf ze nog met mij wilde praten. Zelf had ik dit weekend de hoop al opgegeven namelijk… ik wacht op het moment waarop ook anderen zullen zeggen dat het gewoon weinig zin heeft om nog met mij te praten. Mijn hoofd zal altijd een grote zwarte chaos blijven en ik verwacht niet ooit nog hier uit te kunnen komen.
Wat bleek vanochtend: zowel N. als G. zijn allebei ziek vandaag.
Dat resulteerde in de volgende scene:
De aanklager (met strenge indringende en bulderende toon): “edelachtbare, op grond van de gegeven aanwijzingen dat er twee personen ziek zijn na eind vorige week gesproken te hebben met de verdachte… acht ik haar ‘schuldig’ aan het verzieken van zowel haar eigen leven als dat van anderen.”
De verdedigende partij (met een klein stemmetje vanuit een hoek): “Het is niet met opzet gebeurd dat het leven van anderen verziekt is. Het is de verdachte haar eigen fout dat ze haar leven verziekt, maar de intentie het leven van anderen te verzieken heeft ze niet. Straf haar niet voor dit gedrag, ze zal vluchten om nooit meer iemand tot last te zijn”
Conclusie: De hele dag ben ik heen en weer geslingerd tussen de twee partijen… zijn G. en N. ziek omdat ik open en eerlijk ben geweest? Ik ben heel erg bang van wel… ik ben voor 80% overtuigd dat ze mij niet meer willen spreken. Ik heb ze met mijn zieke gedrag bang gemaakt en dit is hun manier om mij te zeggen dat ik mezelf maar moet zien te redden. Dat zij mij daar niet bij willen helpen, omdat het toch een onmogelijke zaak is.
Jaarwisseling
