Crisis… preventie?
Er is in de afgelopen dagen weer veel gebeurd in het in Nederland centraal gelegen ziekenhuis op ‘de twaalfde’ – afdeling psychiatrie. Ten eerste heb ik een gesprek gehad met de psychiater over mijn sombere gedachten op dit moment, mijn suicidale neigingen en medicatie mis- en gebruik. Ik heb een nieuw middel gekregen, uit de SSRI groep heb ik inmiddels al dusdanig veel pillen gehad zonder duidelijk effect dat hij voorstelde om nu eens bij de iets ‘zwaardere’ TCA’s te kijken of dat werkt. Ik ben benieuwd… tot op heden voel ik me alleen nog maar raar in mijn hoofd nu ik die pillen slik.
Vandaag had ik nog een individueel gesprek met N. van ongeveer 30 minuten, waarin het ook ging over mijn pogingen tot… Met haar heb ik nagedacht waarom ik nou zover kom dat ik steeds de grens wil opzoeken, met vuur wil spelen en een kick wil krijgen. Het was een fijn gesprek, waardoor ik weer veel ben gaan nadenken over waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe op dit moment.
Daarna had ik later nog een evaluatie van de afgelopen maand. De evaluatie begon ongeveer met de vraag of de behandeling niet té zwaar voor mij was. Of ik het allemaal nog wel aankon, en of alles niet ‘te heftig’ voor mij was. Dit vond ik erg naar om te horen, want het voelt weer als een afwijzing: “Ze (=N.) vindt dus dat ik te zwak ben hiervoor”, “Ze wil mij weg hebben hier”, “Ik doe het niet goed genoeg”. Het ging over mijn crisispreventie plan en in hoeverre dat werkt. Want de crisis komt toch… preventie lijkt niet te werken. Of wíl ik niet dat het werkt om weer een grens op te zoeken?
Voor een deel was het een fijn gesprek, een ander deel was minder fijn… maar ik ben er nog niet aan toe om dat zomaar op te schrijven. Daar zal ik eerst nog enkele nachten over moeten piekeren, praten, schrijven en schilderen. Wordt dus vervolgd…
