Eerste week voorbij…
Het is nu zondag 28 september. Precies een week geleden was ik druk bezig met het inpakken van mijn tas, omdat ik sinds maandag ben opgenomen in een ziekenhuis. Het is de tweede keer dat ik een behandeling ga volgen om van mijn eetstoornis Anorexia Nervosa (purgerende type) af te komen.
De afgelopen week was een behoorlijk zware week. Ik heb moeten wennen aan de groep: een drukke, gemengde maar zeer lieve groep. Voordeel van deze groep ten opzichte van mijn vorige behandeling vind ik dat er hier voornamelijk meiden uit dezelfde ‘levensfase’ zijn. Tevens voelt de groep vertrouwd en heb ik bij de behandeling meer vrijheid.
Het eten valt me behoorlijk tegen. Met veel moeite heb ik de afgelopen week een A-lijst gegeten. De komende week moet ik dit volhouden én zal ik het ‘braken’ moeten afbouwen. Dat is de afgelopen week nog een aantal keren misgegaan. Een keer heb ik het in de groep durven aangeven… Het doel is om uiteindelijk meer open te zijn en deze behandeling de volledige ‘ik’ te laten zien.
De afgelopen week ben ik volgens een ‘stagiaire’ die onze groep begeleidt behoorlijk open al geweest. Hier heb ik altijd veel moeite mee gehad en daarom ben ik blij met dit ‘compliment’. Het heeft me echter veel energie gekost om zo open te zijn. Ik wil namelijk ook vanaf het begin van deze behandeling direct ‘alles goed doen’ en de ‘perfecte groepsgenoot’ zijn. Samen met mijn individueel begeleidster ga ik hiermee aan de slag. Omdat deze ‘angst om iets fout te doen’ mij vaak belemmerd en het mijn eetstoornis in stand houdt.
Ik trek het niet meer
mijn gedachten in een collage samengevat
Weer in opname…
Na lang twijfelen, nadenken en praten met een lieve decaan heb ik besloten toch weer een intensievere behandeling te gaan volgen. Na individuele therapie, groepstherapie een opname in een kliniek en daarna weer ambulante hulp ben ik nog steeds niet van een vreselijk irritante ziekte af.
Ik beleef veel plezier aan mijn huidige studie, maar toch overheersen momenteel mijn sombere gedachten en het gevoel ‘controle te moeten hebben’ over zowel mezelf als de rest van de wereld. Hierdoor ontstaat er weer steeds meer eetgestoorder gedrag. Gedrag wat ik eerst niet wilde loslaten… Het gedrag was immers een deel van mij.
Nu merk ik pas hoeveel dat gedrag mijn leven beinvloedt. Ik wil er graag vanaf, maar weet nog niet of ik het durf. Ik zie momenteel enorm op tegen de aankomende opname. Ik ben bang dat ik ‘niets’ ben als ik weer een gezond gewicht heb, normaal eet en weer ‘genezen’ ben verklaard. Ik weet niet meer wie ik ben zónder eetstoornis en depressieve gedachten. En daarom word ik weer opgenomen…
Alweer een stukje verder
We zijn alweer een stukje verder in het jaar 2008. Een jaar die ik ben begonnen vol goede moed: alles zou dit jaar goedkomen. Daar was ik bijna van overtuigd. Maar nu, na 2 maanden, blijkt alweer dat het begin van de nieuwe start niet vlekkeloos verloopt.
Voor mijn gevoel zit ik verder/dieper in mijn eetstoornis dan ik dacht. Mijn gewicht blijft verder zakken, máár volgens het beeld in de spiegel blijf ik groeien en groeien. Ik wálg momenteel écht van het veel te dikke vieze vadsige lijf. Overal zie ik bewegende vetrollen, drillende delen en cellulitisvorming waar zelfs een sinaasappel zich nog voor zou schamen.
Ik voel me dan ook verdrietiger dan voordat ik op de RV kwam omdát ik het gevoel blijf hebben nooit goed genoeg te zijn. Zowel qua lijf, máár ook op mijn opleiding. Ik ben té bang fouten te gaan maken. Ik wil zó graag leuk en aardig gevonden worden daar, maar ik ben té bang dat het allemaal niet lukt.
En daardoor zijn mijn sombere gedachten meer dan ooit enorm aanwezig. Ik heb het gevoel dat het beter is om heel ver weg te verdwijnen, zodat niemand meer last van mij heeft. Tevens mag er geen voedsel zijn, zodat ik dáár in elk geval geen last van heb. Mijn hoofd voelt als één hele grote chaos: een draaiende wind waarin mijn gedachten worden meegesleurd het grote diepe zwarte gat in. Mijn overheersend verdrietige gevoel wordt heen en weer gedraaid en ik kan geen rust vinden. Ik zou zo graag willen dat het weer even leeg is… dat mijn gedachten even op vakantie gaan of iets dergelijks. Maar ik ben bang dat het altijd in me zal blijven zitten en het (net als al dat vieze voedsel) mij van binnen langzaam kapot maakt. Het gaat verrotten, schimmelen en stinken… en verdwijnt nooit helemaal uit me.
Jaarwisseling
Feest of Hel
