zwart in mijn hoofd
Een korte update van mijn kant. Ik heb zoveel achterdochtige gedachten, angsten en somberheid in mijn hoofd waardoor ik volledig in beslag ben genomen. Ik weet niet meer wat ik schrijven moet… mijn therapeute is op vakantie en ik voel me nu zo enorm alleen. Ik ben bang voor alles: de bel, de telefoon, mensen op straat… ik zit hier op mijn kamer met mijn gordijnen dicht. Lampen uit, omdat ik bang ben dat anders mensen doorhebben dat ik thuis ben. Ik maak vooral geen geluid en kom pas naar buiten als de rest van de wereld veilig in hun bed ligt en niemand in mijn buurt kan komen.
Ik ben bang voor alles. En hoe ziek het ook klinkt, ik was vanochtend ‘trots’ op het feit dat ik een bepaalde broek weer pas. Een broek waarvan in de RV werd gezegd dat ik er slank in uitzag, de broek die ik aanhad bij het eerste gesprek met N.: míjn broek.
Maar toch blijf ik bang… bang dat ‘het zwarte monster’ mij echt volledig in beslag neemt. Ik wil niet meer ziek zijn, ik wil juist normaal zijn en me niet meer druk maken om broeken, suicidale gedachten en angsten. Maar het lukt me allemaal niet.
opgenomen
Ik ben op advies van N. even tijdelijk opgenomen.
Een zogenaamde ‘time-out’… met rustprogramma om weer eventjes tot rust te komen in zowel mijn hoofd als lijf. De somberheid en angsten namen mij volledig in beslag.
Ik laat het allemaal even over me heen komen op dit moment. Mailtjes (lees: afleiding) zijn altijd welkom!
liefs!
bang
De ene suicidale gedachte volgt de andere op: Ben bang voor mezelf, bang voor anderen. Bang voor eten en bang voor het niet eten… Eigenlijk ben ik overal bang voor, maar nog het meest voor mijn eigen gedachten.
Ik voelde het al aankomen eigenlijk en had mijn psychiater gemaild of mn medicatie omhoog kon. Hij wilde wachten tot het gesprek deze week. Resultaat is deze enorme dip denk ik, waar geen einde meer aan lijkt te komen.
Schuldig
Ik voel me schuldig en heel erg somber. Mijn ouders hebben een duur kaartje betaald voor een concert morgen. Ik vind de muziek echt tof, dat wéét ik met mijn hoofd. Maar mijn gevoel werkt niet mee. Ik heb wel zin in het concert, maar ik geniet niet van de voorpret zoals ik dat vroeger gedaan zou hebben.
Ik mis de oude ‘ik’. De persoon die op kon gaan in allerlei spannende, onverwachte acties. De persoon die altijd met een lach rondliep en actief genoeg was om overal aan deel te nemen. Ik ben mijzelf kwijtgeraakt in de grote wirwar van somberheid in mijn hoofd.
Ik voel me schuldig, omdat ik niet meer kan genieten van de dingen. “Zonde van het geld”, denk ik nu. Ik voel me schuldig, omdat ik denk dat mijn ouders nu zo’n enorm duur kaartje hebben gekocht in de hoop mij gelukkig te zien. Ik voel me schuldig, omdat ik na diverse behandelingen nog steeds een eetstoornis in mijn hoofd heb. Mijn grote zwarte monster is niet verdwenen en ik ben bang dat het altijd bij me zal blijven. Ik ben somber en schuldig.
Mooi liedje
It’s just the weight of the world
When your heart’s heavy
I, I will lift it for you
Don’t give up
Because you want to be heard
If silence keeps you
I, I will break it for you
Everybody wants to be understood
Well I can feel you
Everybody wants to be loved
Don’t give up
Because you are loved
Don’t give up
It’s just the world that you hide
When you’re lost inside
I, I’ll be there to find you
Don’t give up
Because you want to burn bright
If darkness blinds you
I, I will shine to guide you
Don’t give up
It’s just the weight of the world
Don’t give up
Everyone needs to be heard
You are loved
Permalink Reageren uitgeschakeld
