wederom opgenomen
Ik ben weer terug op de crisisafdeling. Lees alle reacties wel, maar heb niet de concentratie en tijd om alles hier te vertellen.
T gaat gewoon eventjes niet zo goed met mij: depressie (suicidale gedachten), eten en zelfdestructie. Hier ben ik even ‘veilig’ en kan ik alle patronen weer doorbreken. En hopelijk even rust vinden!
opgenomen
Ik ben op advies van N. even tijdelijk opgenomen.
Een zogenaamde ‘time-out’… met rustprogramma om weer eventjes tot rust te komen in zowel mijn hoofd als lijf. De somberheid en angsten namen mij volledig in beslag.
Ik laat het allemaal even over me heen komen op dit moment. Mailtjes (lees: afleiding) zijn altijd welkom!
liefs!
Daar is ze weer….
Terug van weggeweest, vele kilo’s zwaarder, ervaringen rijker maar nog steeds eetgestoord. Ik ben er nog…
Er is veel gebeurd de afgelopen tijd, teveel in korte tijd zelfs waardoor de beloofde update eigenlijk steeds weer achterhaald nieuws zou zijn. Maar goed, ik ben er weer. Ik voel weer de behoefte om veel van me af te schrijven en zal dat de komende tijd dan ook weer meer gaan doen.
Tegenwoordig woon ik ‘alleen’. Ik heb geen huisgenoten meer, wel flatgenoten maar dat is toch wat anders. Met mijn flatgenoten hoef ik geen lief en leed te delen, enkel een gezamelijke schuifdeur en prachtige moderne piepjeslift. Mijn flatgenoten weten niet af van mijn stoornissen (sinds Mesos ben ik weer een ‘stoornis’ etiket rijker namelijk en dus kan ik tegenwoordig officieel in meervoud spreken), mijn flatgenoten vallen me niet constant lastig én ze zetten hun afwas niet neer in mijn eigen keuken! Een grote positieve vooruitgang dus.
Ik voel me echter wel nog meer alleen dan ik mij al voelde. Nu woon ik ook voor de belastingdienst zelfstandig en ben ik dus écht op mezelf aangewezen. En dat gaat natuurlijk niet altijd even goed: ik ben immers niet volledig van de eetstoornis af.
Tijdens de eindevaluatie van mijn behandeling werd gezegd dat mijn kwaliteit van leven wél vooruit is gegaan. En dat klopt officieel ook: ik heb een gezond BMI, ik eet weer normaler dan voorheen en ik ben minder bang voor voedsel (lang leve de zyprexa!). Ik braak echter nog steeds en heb dat ook niet kunnen stoppen… nu ik alleen woon is daar weer een lijngericht voedingspatroon bijgekomen, omdat ik mijn gewicht zoals ‘t nu is écht teveel vind. Maar goed, je raadt het al: lijngericht eten + braken zorgt voor eetbuien. Het zijn geen BN-waardige eetbuien, maar ik baal er behoorlijk van. Doel is dan ook om dat in elk geval weer te gaan stoppen… want het is gewoon zonde van mijn geld, kalium én natrium. Alles wordt door de wc gespoeld alsof ‘t de normaalste zaak van de wereld is.
Ik ben nu wachtende op een therapie voor persoonlijkheidsstoornissen. Ik twijfel op dit moment echter of ik daar nog wel naartoe wil gaan. Ik voel me geen échte borderliner (heb immers geen 80 bedpartners), ik wil ook geen afscheid nemen van mijn huidige behandelaar… ik durf ‘gewoon’ het oude/vertrouwde gestoorde leven nog niet los te laten. Terwijl ik zo graag wil veranderen: ik zet mezelf klem.
Gezien worden
Al jarenlang weet ik van mijzelf dat ik het doe: mijn problemen bagatelliseren. Maar vandaag bleek dat mijn ouders het ook doen, of lijken te doen. Enkele uitspraken van mijn ouders uit de afgelopen jaren blijven vandaag maar in mijn hoofd zitten: “Jouw eetstoornis is niet zo erg, het is maar NAO“, “iemand die depressief is, hangt de hele dag op de bank” en “iedereen heeft wel eens een dip“. Mijn moeder gebruikt zelf ook AD en slaappillen en mijn vader heeft ook regelmatig last van hoofdpijn. Met andere woorden: mijn problemen vallen wel mee.
Wat Nicole opmerkte was dat ik blijkbaar dus het idee heb niet gezien te worden door mijn ouders. En die opmerking kwam hard aan. Ik denk niet dat mijn ouders doorhebben dat dit aan de hand is. Net als ik niet had gedacht dat dit een van de zere plekken is. Een huilbui was het resultaat van haar opmerking en steeds weer als ik eraan terugdenk komen de tranen. Ik ben momenteel een soort van gigantische stortdouche geloof ik en op deze manier gezien en gehoord worden door anderen wil ik écht niet. Kortom: ik heb me weer eens een middag en avond ouderwets opgesloten in mijn eigen kamer en alle manieren om contact te hebben vermeden.
Zou dit ‘gezien worden’ uiteindelijk ook een reden zijn waarom ik mij constant zo prettig heb gevoeld bij allerlei hulpverleners? Was het feit dat ik mij daar veilig en vertrouwd voelde het gevolg van gezien (en daarmee jezelf geaccepteerd voelen zoals je bent) worden?
Crisis… preventie?
Er is in de afgelopen dagen weer veel gebeurd in het in Nederland centraal gelegen ziekenhuis op ‘de twaalfde’ – afdeling psychiatrie. Ten eerste heb ik een gesprek gehad met de psychiater over mijn sombere gedachten op dit moment, mijn suicidale neigingen en medicatie mis- en gebruik. Ik heb een nieuw middel gekregen, uit de SSRI groep heb ik inmiddels al dusdanig veel pillen gehad zonder duidelijk effect dat hij voorstelde om nu eens bij de iets ‘zwaardere’ TCA’s te kijken of dat werkt. Ik ben benieuwd… tot op heden voel ik me alleen nog maar raar in mijn hoofd nu ik die pillen slik.
Vandaag had ik nog een individueel gesprek met N. van ongeveer 30 minuten, waarin het ook ging over mijn pogingen tot… Met haar heb ik nagedacht waarom ik nou zover kom dat ik steeds de grens wil opzoeken, met vuur wil spelen en een kick wil krijgen. Het was een fijn gesprek, waardoor ik weer veel ben gaan nadenken over waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe op dit moment.
Daarna had ik later nog een evaluatie van de afgelopen maand. De evaluatie begon ongeveer met de vraag of de behandeling niet té zwaar voor mij was. Of ik het allemaal nog wel aankon, en of alles niet ‘te heftig’ voor mij was. Dit vond ik erg naar om te horen, want het voelt weer als een afwijzing: “Ze (=N.) vindt dus dat ik te zwak ben hiervoor”, “Ze wil mij weg hebben hier”, “Ik doe het niet goed genoeg”. Het ging over mijn crisispreventie plan en in hoeverre dat werkt. Want de crisis komt toch… preventie lijkt niet te werken. Of wíl ik niet dat het werkt om weer een grens op te zoeken?
Voor een deel was het een fijn gesprek, een ander deel was minder fijn… maar ik ben er nog niet aan toe om dat zomaar op te schrijven. Daar zal ik eerst nog enkele nachten over moeten piekeren, praten, schrijven en schilderen. Wordt dus vervolgd…
Zelfmoe
Voel me rot, ellendig en veel te dik. Mijn broeken zitten strakker, in shirtjes begint mijn buik toch echt zichtbaar te worden en mijn hoofd is nog boller dan ooit tevoren.
Praten met mensen zou moeten helpen, voor mijn gevoel versterkt dat mijn algehele lamlendigheid alleen nog maar meer. Vandaag was N. weer aanwezig en ‘more or less’ weer beter… ik blijk niet de macht te hebben om mensen ziek te maken. Tevens blijk ik ook niet dusdanig de regie en controle te kunnen hebben om een evaluatie volgende week goed voor te bereiden… Het enige waar ik nog de ‘macht’ over heb is mijn eigen gedrag. Ziek vluchtgedrag vandaag:
Een cocktail van laxeerpillen en paracetamol, lijkt mijn dikke hoofd en buik alleen maar te verergeren door de plotseling opkomende misselijkheid. Als het mogelijk was om aambeien via je mond je lichaam te laten verlaten, zou het gelukt zijn. Blergh wat is braken toch smerig als je het niet zelf opwekt! En wat ziet m’n hoofd er toch belachelijk dik uit… Ik denk dat ik ziek in bed blijf de rest van mn leven met de ‘terminale’ diagnose: ‘zelfmoe’
Rechtbank in mijn hoofd
Vol goede moed vertrok ik vanochtend naar Mesos in de hoop een afspraak te kunnen maken met N. Na haar vorige week veel verteld te hebben, was ik benieuwd óf ze nog met mij wilde praten. Zelf had ik dit weekend de hoop al opgegeven namelijk… ik wacht op het moment waarop ook anderen zullen zeggen dat het gewoon weinig zin heeft om nog met mij te praten. Mijn hoofd zal altijd een grote zwarte chaos blijven en ik verwacht niet ooit nog hier uit te kunnen komen.
Wat bleek vanochtend: zowel N. als G. zijn allebei ziek vandaag.
Dat resulteerde in de volgende scene:
De aanklager (met strenge indringende en bulderende toon): “edelachtbare, op grond van de gegeven aanwijzingen dat er twee personen ziek zijn na eind vorige week gesproken te hebben met de verdachte… acht ik haar ‘schuldig’ aan het verzieken van zowel haar eigen leven als dat van anderen.”
De verdedigende partij (met een klein stemmetje vanuit een hoek): “Het is niet met opzet gebeurd dat het leven van anderen verziekt is. Het is de verdachte haar eigen fout dat ze haar leven verziekt, maar de intentie het leven van anderen te verzieken heeft ze niet. Straf haar niet voor dit gedrag, ze zal vluchten om nooit meer iemand tot last te zijn”
Conclusie: De hele dag ben ik heen en weer geslingerd tussen de twee partijen… zijn G. en N. ziek omdat ik open en eerlijk ben geweest? Ik ben heel erg bang van wel… ik ben voor 80% overtuigd dat ze mij niet meer willen spreken. Ik heb ze met mijn zieke gedrag bang gemaakt en dit is hun manier om mij te zeggen dat ik mezelf maar moet zien te redden. Dat zij mij daar niet bij willen helpen, omdat het toch een onmogelijke zaak is.
Thema’s van de afgelopen tijd
“Kiezen voor de ‘veilige’ ellende is natuurlijk kiezen voor het niet willen veranderen van mijn gedrag. Toch voelt het op dit moment veel makkelijker en fijner om weer terug te vallen op dit oude gedrag: veranderen is eng.
Wat gebeurt er als ik ineens gevoelens begin te voelen? Wat moet ik daar mee doen, hoe moet ik het bespreken en passen deze gevoelens wel bij mij… Dit soort gedachten komen in mij op, zodra ik hoor dat het ‘negatief beoordelen van je eigen lichaam’ een manier is om bepaalde dingen niet te voelen.
Ik kan me nog helemaal niet voorstellen hoe ik zal zijn als ik mijn lichaam niet negatief beoordeel. Ik ben bang dat mijn hele leven niet meer onder controle te hebben, anderen dan onbedoeld te kwetsen en dingen te gaan denken die ik niet wil denken. G***** zei dat ik alles moet accepteren zoals het is. Die zogenaamde ‘paars’ stempel kan ik echter nog op niets drukken en daardoor komt mijn heimwee naar de veilige ellende weer terug.
Voor die veilige ellende heb ik, door alle gedachten in mijn hoofd deze week, weer gekozen. Ik heb gebraakt, maaltijden overgeslagen, geautomutileerd, laxeer- en plaspillen genomen met als doel: “even niet meer te denken aan alle onveilige ellende”. Enerzijds voelt het weer vertrouwd ‘goed’ om dit weer te doen. Ik weet wat ik aan mijzelf heb en hoe ik in elk geval blijf. Ook de reactie van anderen is inmiddels wel bekend. Omdat ik anderen zo veel mogelijk op afstand houd en weinig deel, is de kans een reactie te krijgen bijna nihil.
Toegeven aan het feit dat ook ik ‘behoeften’ en wensen heb, hoef ik in mijn ‘veilige ellende’ niet. Ik weet dat ik ergens diep van binnen net zo ben als elk ander mens. Ook ik ben een mens met een eigen wil, kracht en ruimte op aarde. Maar mijn ‘hoofd’ wil dit niet toegeven, omdat toegeven aan verlangens ‘zwak’ is volgens een stem in mijn hoofd.”
“Ik weet niet of ik het aandurf te ‘steunen’ op de hulp die aangeboden wordt bij Mesos. Ik ben heel bang dat ik erachter kom wat er achter het feit zit dat ik zoveel voelde voor onder andere W.en M. Maar ook ben ik bang voor het feit dat ik er niet achter kom, wáárom ik zoveel waarde hechtte aan het contact met die twee.
“je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je allang vergeven
want ik weet dat je nog ergens bent”
Deze strofe is me tot op heden steeds bijgebleven en kwam ook vanmiddag tijdens de plangroep weer in mijn hoofd. Toen ik na de plangroep vroeg of mijn verzoek was goedgekeurd en H**** vertelde dat er nog geen beslissing was gemaakt, verlangde ik naar een gesprek met W.. Ik wéét dat zij mij niet afkeurde, ik weet ook dat zij geen ‘nee’ zei en mij niet zou afkeuren. Ik ben bang dat dit bij Mesos wel weer gaat gebeuren (net als op de RV) en het gemis naar W. kwam weer enorm omhoog. Ik vond het gigantisch moeilijk dat ik door naar de RV te gaan (om te genezen) afscheid te moeten nemen van W.. Toen bleek dat ze ook nog eens écht zou stoppen met werken bij het Riagg, begreep ik het al helemaal niet meer. Ik ben bang dat ik misschien wel verliefd ben geweest achteraf, maar waar ik nog banger voor ben is dat dit zich misschien zou kunnen herhalen. Dat wil ik niet… Door het aan te geven bij Mesos, is de kans denk ik al wel stukken kleiner. Tevens heb ik ook nog niet echt een ‘potentiele kandidaat/kandidate’ gezien… maar ik ben zo bang dat het wel gaat gebeuren. Ik ben bang dat ik wéér allerlei leugens extra moet bedenken om dit niet aan het licht te brengen. Ik ben bang dat ik mogelijk dingen ga voelen in mijn lijf, die ik niet voelen wil en mag. En ik ben bang om aan te komen en eruit te zien als een of ander dik ‘lustobject’ met gigantische heupen, een veel te vrouwelijke buik en twee veel te opzichtige borsten. Ik ben bang voor alles wat ik nog nooit verteld heb aan iemand. Ik ben bang het te moeten vertellen aan mensen, om daarna gekwetst te worden nog voordat ik uit het zicht verdwenen ben. Ik wil vluchten in de eetstoornis, onzichtbaar zijn en weer weglopen voor alle problemen uit angst om altijd zo te zijn zoals ik nu ben… in mijn eigen ‘veilige ellende’.”
“M. Vasalis schreef ooit eens heel mooi: “niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn” Zij schreef niet over een zelfdestructief pretpakket, maar over het verliezen van iets dierbaars. En het voelt alsof mijn zelfdestructie inmiddels ‘iets dierbaars’ is geworden.
In theorie kan ik prima zonder en ik wil er ook best aan denken om mijn koffer met zelfdestructieve middelen de deur uit te doen. Maar het daadwerkelijke gemis roept heel wat op als er alleen nog maar een zwarte leegte overblijft. En er zal vast gezegd worden: je moet door dat gevoel heen. Maar dat kan ik nog niet in mijn eentje. Pas als ik weet dat er in het dagelijkse leven iets/iemand is (die er niet voor betaald wordt) waarop ik durf te vertrouwen, durf ik mijn koffer los te laten en mijn lege hand aan een ander te geven.”
Veel gebeurd
Er is in de afgelopen weken heel veel gebeurd, waar ik dit weekend over ga schrijven. Ik ben voor het eerst in mijn leven eerlijk geweest over mijn afhankelijkheid, ‘trucs’ en gedachten. Dit kostte veel tranen en energie, maar hopelijk levert het uiteindelijk een leven zonder eetstoornis op.
Eerste week voorbij…
Het is nu zondag 28 september. Precies een week geleden was ik druk bezig met het inpakken van mijn tas, omdat ik sinds maandag ben opgenomen in een ziekenhuis. Het is de tweede keer dat ik een behandeling ga volgen om van mijn eetstoornis Anorexia Nervosa (purgerende type) af te komen.
De afgelopen week was een behoorlijk zware week. Ik heb moeten wennen aan de groep: een drukke, gemengde maar zeer lieve groep. Voordeel van deze groep ten opzichte van mijn vorige behandeling vind ik dat er hier voornamelijk meiden uit dezelfde ‘levensfase’ zijn. Tevens voelt de groep vertrouwd en heb ik bij de behandeling meer vrijheid.
Het eten valt me behoorlijk tegen. Met veel moeite heb ik de afgelopen week een A-lijst gegeten. De komende week moet ik dit volhouden én zal ik het ‘braken’ moeten afbouwen. Dat is de afgelopen week nog een aantal keren misgegaan. Een keer heb ik het in de groep durven aangeven… Het doel is om uiteindelijk meer open te zijn en deze behandeling de volledige ‘ik’ te laten zien.
De afgelopen week ben ik volgens een ‘stagiaire’ die onze groep begeleidt behoorlijk open al geweest. Hier heb ik altijd veel moeite mee gehad en daarom ben ik blij met dit ‘compliment’. Het heeft me echter veel energie gekost om zo open te zijn. Ik wil namelijk ook vanaf het begin van deze behandeling direct ‘alles goed doen’ en de ‘perfecte groepsgenoot’ zijn. Samen met mijn individueel begeleidster ga ik hiermee aan de slag. Omdat deze ‘angst om iets fout te doen’ mij vaak belemmerd en het mijn eetstoornis in stand houdt.
