zwart in mijn hoofd
Een korte update van mijn kant. Ik heb zoveel achterdochtige gedachten, angsten en somberheid in mijn hoofd waardoor ik volledig in beslag ben genomen. Ik weet niet meer wat ik schrijven moet… mijn therapeute is op vakantie en ik voel me nu zo enorm alleen. Ik ben bang voor alles: de bel, de telefoon, mensen op straat… ik zit hier op mijn kamer met mijn gordijnen dicht. Lampen uit, omdat ik bang ben dat anders mensen doorhebben dat ik thuis ben. Ik maak vooral geen geluid en kom pas naar buiten als de rest van de wereld veilig in hun bed ligt en niemand in mijn buurt kan komen.
Ik ben bang voor alles. En hoe ziek het ook klinkt, ik was vanochtend ‘trots’ op het feit dat ik een bepaalde broek weer pas. Een broek waarvan in de RV werd gezegd dat ik er slank in uitzag, de broek die ik aanhad bij het eerste gesprek met N.: míjn broek.
Maar toch blijf ik bang… bang dat ‘het zwarte monster’ mij echt volledig in beslag neemt. Ik wil niet meer ziek zijn, ik wil juist normaal zijn en me niet meer druk maken om broeken, suicidale gedachten en angsten. Maar het lukt me allemaal niet.
