Thema’s van de afgelopen tijd
“Kiezen voor de ‘veilige’ ellende is natuurlijk kiezen voor het niet willen veranderen van mijn gedrag. Toch voelt het op dit moment veel makkelijker en fijner om weer terug te vallen op dit oude gedrag: veranderen is eng.
Wat gebeurt er als ik ineens gevoelens begin te voelen? Wat moet ik daar mee doen, hoe moet ik het bespreken en passen deze gevoelens wel bij mij… Dit soort gedachten komen in mij op, zodra ik hoor dat het ‘negatief beoordelen van je eigen lichaam’ een manier is om bepaalde dingen niet te voelen.
Ik kan me nog helemaal niet voorstellen hoe ik zal zijn als ik mijn lichaam niet negatief beoordeel. Ik ben bang dat mijn hele leven niet meer onder controle te hebben, anderen dan onbedoeld te kwetsen en dingen te gaan denken die ik niet wil denken. G***** zei dat ik alles moet accepteren zoals het is. Die zogenaamde ‘paars’ stempel kan ik echter nog op niets drukken en daardoor komt mijn heimwee naar de veilige ellende weer terug.
Voor die veilige ellende heb ik, door alle gedachten in mijn hoofd deze week, weer gekozen. Ik heb gebraakt, maaltijden overgeslagen, geautomutileerd, laxeer- en plaspillen genomen met als doel: “even niet meer te denken aan alle onveilige ellende”. Enerzijds voelt het weer vertrouwd ‘goed’ om dit weer te doen. Ik weet wat ik aan mijzelf heb en hoe ik in elk geval blijf. Ook de reactie van anderen is inmiddels wel bekend. Omdat ik anderen zo veel mogelijk op afstand houd en weinig deel, is de kans een reactie te krijgen bijna nihil.
Toegeven aan het feit dat ook ik ‘behoeften’ en wensen heb, hoef ik in mijn ‘veilige ellende’ niet. Ik weet dat ik ergens diep van binnen net zo ben als elk ander mens. Ook ik ben een mens met een eigen wil, kracht en ruimte op aarde. Maar mijn ‘hoofd’ wil dit niet toegeven, omdat toegeven aan verlangens ‘zwak’ is volgens een stem in mijn hoofd.”
“Ik weet niet of ik het aandurf te ‘steunen’ op de hulp die aangeboden wordt bij Mesos. Ik ben heel bang dat ik erachter kom wat er achter het feit zit dat ik zoveel voelde voor onder andere W.en M. Maar ook ben ik bang voor het feit dat ik er niet achter kom, wáárom ik zoveel waarde hechtte aan het contact met die twee.
“je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je allang vergeven
want ik weet dat je nog ergens bent”
Deze strofe is me tot op heden steeds bijgebleven en kwam ook vanmiddag tijdens de plangroep weer in mijn hoofd. Toen ik na de plangroep vroeg of mijn verzoek was goedgekeurd en H**** vertelde dat er nog geen beslissing was gemaakt, verlangde ik naar een gesprek met W.. Ik wéét dat zij mij niet afkeurde, ik weet ook dat zij geen ‘nee’ zei en mij niet zou afkeuren. Ik ben bang dat dit bij Mesos wel weer gaat gebeuren (net als op de RV) en het gemis naar W. kwam weer enorm omhoog. Ik vond het gigantisch moeilijk dat ik door naar de RV te gaan (om te genezen) afscheid te moeten nemen van W.. Toen bleek dat ze ook nog eens écht zou stoppen met werken bij het Riagg, begreep ik het al helemaal niet meer. Ik ben bang dat ik misschien wel verliefd ben geweest achteraf, maar waar ik nog banger voor ben is dat dit zich misschien zou kunnen herhalen. Dat wil ik niet… Door het aan te geven bij Mesos, is de kans denk ik al wel stukken kleiner. Tevens heb ik ook nog niet echt een ‘potentiele kandidaat/kandidate’ gezien… maar ik ben zo bang dat het wel gaat gebeuren. Ik ben bang dat ik wéér allerlei leugens extra moet bedenken om dit niet aan het licht te brengen. Ik ben bang dat ik mogelijk dingen ga voelen in mijn lijf, die ik niet voelen wil en mag. En ik ben bang om aan te komen en eruit te zien als een of ander dik ‘lustobject’ met gigantische heupen, een veel te vrouwelijke buik en twee veel te opzichtige borsten. Ik ben bang voor alles wat ik nog nooit verteld heb aan iemand. Ik ben bang het te moeten vertellen aan mensen, om daarna gekwetst te worden nog voordat ik uit het zicht verdwenen ben. Ik wil vluchten in de eetstoornis, onzichtbaar zijn en weer weglopen voor alle problemen uit angst om altijd zo te zijn zoals ik nu ben… in mijn eigen ‘veilige ellende’.”
“M. Vasalis schreef ooit eens heel mooi: “niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn” Zij schreef niet over een zelfdestructief pretpakket, maar over het verliezen van iets dierbaars. En het voelt alsof mijn zelfdestructie inmiddels ‘iets dierbaars’ is geworden.
In theorie kan ik prima zonder en ik wil er ook best aan denken om mijn koffer met zelfdestructieve middelen de deur uit te doen. Maar het daadwerkelijke gemis roept heel wat op als er alleen nog maar een zwarte leegte overblijft. En er zal vast gezegd worden: je moet door dat gevoel heen. Maar dat kan ik nog niet in mijn eentje. Pas als ik weet dat er in het dagelijkse leven iets/iemand is (die er niet voor betaald wordt) waarop ik durf te vertrouwen, durf ik mijn koffer los te laten en mijn lege hand aan een ander te geven.”
