bang
De ene suicidale gedachte volgt de andere op: Ben bang voor mezelf, bang voor anderen. Bang voor eten en bang voor het niet eten… Eigenlijk ben ik overal bang voor, maar nog het meest voor mijn eigen gedachten.
Ik voelde het al aankomen eigenlijk en had mijn psychiater gemaild of mn medicatie omhoog kon. Hij wilde wachten tot het gesprek deze week. Resultaat is deze enorme dip denk ik, waar geen einde meer aan lijkt te komen.
Schuldig
Ik voel me schuldig en heel erg somber. Mijn ouders hebben een duur kaartje betaald voor een concert morgen. Ik vind de muziek echt tof, dat wéét ik met mijn hoofd. Maar mijn gevoel werkt niet mee. Ik heb wel zin in het concert, maar ik geniet niet van de voorpret zoals ik dat vroeger gedaan zou hebben.
Ik mis de oude ‘ik’. De persoon die op kon gaan in allerlei spannende, onverwachte acties. De persoon die altijd met een lach rondliep en actief genoeg was om overal aan deel te nemen. Ik ben mijzelf kwijtgeraakt in de grote wirwar van somberheid in mijn hoofd.
Ik voel me schuldig, omdat ik niet meer kan genieten van de dingen. “Zonde van het geld”, denk ik nu. Ik voel me schuldig, omdat ik denk dat mijn ouders nu zo’n enorm duur kaartje hebben gekocht in de hoop mij gelukkig te zien. Ik voel me schuldig, omdat ik na diverse behandelingen nog steeds een eetstoornis in mijn hoofd heb. Mijn grote zwarte monster is niet verdwenen en ik ben bang dat het altijd bij me zal blijven. Ik ben somber en schuldig.
Bang en verdrietig
Voel me heel onveilig op dit moment. Ik heb het idee dat veel groepsgenoten weinig loslaten over zichzelf en dus hoe ze over mij denken. Dat zorgt voor teveel onzekerheid, waardoor ik mij net als vroeger weer anders voordoe dan ik werkelijk ben.
Ik voel me rot, somber en gigantisch dik. De afgelopen week ben ik 1,6kg aangekomen, heb ik een pillen-cocktail genomen en heb ik allerlei andere dingen gedaan die ooit verboden zijn. In mij is deze somberheid en drang tot ‘verdwijnen’ zeer sterk aanwezig. Voor de EFT schaal is het een 9,5 (kortom, bijna ondraag’lijk). Voor de groep en socio’s is het een 2 en ben ik weer de sterke, intelligente en hard-vechtende groepsgenote. Ik weet niet hoe en wat anderen over mij denken als de informatie constant van één kant komt. Ik ben bang weer gebruikt te worden, zoals iemand ooit eens met mij heeft gedaan.
Ook toen kwam de informatie van één kant. Was hij oprecht geïnteresseerd in mij; op zoek naar mijn zwakke plek. Grip op hem kon ik niet krijgen, “het was niet nodig veel over hem te weten”. Nu weet ik waarom dat niet nodig was: zo kon ik zijn gedrag en reactie niet goed peilen.
Wie zegt dat de geschiedenis zich niet weer gaat herhalen? Dat mijn flashbacks weer werkelijkheid worden en iemand anders mijn lichaam dusdanig misbruikt dat ik zelf de controle totaal kwijt ben. Ik ben zo gigantisch bang en verdrietig
Bang, eerlijk en ooit nog gezond?
Vandaag was mijn voorlopig laatste dagje op school. Gelukkig was het een dagje zonder les, aangezien ik op dit moment even door het leven wandel met behulp van kalmerende medicatie. Het was een vreemde dag omdat ik enerzijds voor mijn gevoel ‘afscheid’ moest nemen van mezelf, maar anderszijds wist ik ook zéker dat ik weer terug wilde komen.
Afscheid wilde ik nemen omdat ik bang ben dat ik niet meer terugkom zoals ik nu ben. En nee ik verwacht geen wonderen van de nieuwe behandeling. Maar ik ben bang dat ik over een paar maanden ruim 10kg zwaarder ben en dat mensen met wie ik nu goed contact heb, mij dan niet meer zien staan.
Mijn klasgenoten bijvoorbeeld… op dit moment zijn ze heel erg lief voor me. Ze praten met me, we kunnen samen lachen en hele goede gesprekken voeren. Maar hóe zal ik zijn ná de behandeling. Willen ze dan nog wel met mij spreken en durven ze überhaupt dan nog wel naast een veel te dik en gigantisch monster te lopen?
Mijn decaan, Floor, is ook al zo’n zelfde probleem. Op dit moment ben ik blij dat ik met haar heb mogen spreken. Voor mijn gevoel is ze de eerste decaan die ook ‘normale’ gesprekken met mensen kon voeren én was ze oprecht geïnteresseerd in haar leerlingen. Maar ik weet zeker dat ik straks gewoon een té dikke student ben, die het niet verdient om met haar te mogen spreken.
Tevens moet ik na deze behandeling ‘gezond’ zijn… gezonde mensen kunnen prima op eigen benen staan en hebben helemaal geen gesprekken nodig. Gezonde mensen zijn perfect, leuk, slim en aardig… ik bezit over geen van deze eigenschappen, maar moet straks wel met het labeltje ‘gezond’ door het leven gaan.
Misschien ben ik dáár wel zo bang voor… gezond zijn.
