gezien…
De herinneringen aan dingen nemen toe… en ik heb vandaag voor het eerst mijn angst besproken bij mijn ‘nieuwe’ therapeut. De eerste reacties op mijn angst waren erg fijn. Ik voelde me niet gekleineerd en mijn angsten werden ‘gezien’. Het werd niet afgeschoven op een of andere stoornis waarvoor ik dan maar weer in therapie moet gaan… nee, het is een angst van mij en die angst werd gerespecteerd.
En alleen dat respect al, heb ik nog nooit meegemaakt. Ik leek even gezien te worden op mijn allerzwakste moment. En ik werd gezien als ‘ik’ en niet als patient met allerlei labels.
En dat doet mijn denken goed… alhoewel ik me nu echt belabberd voel.
Paulien zei,
januari 22, 2010 bij 5:54 pm
Nououou, had ik net een heel bericht getypt, ging er iets mis en hup: Bericht weg. Maar goed, hier even overnieuw dan maar:
Hooiii Ontbrekendwoord,
Ken je mij nog? Ik had voorheen het logje boulimia.web-log.nl (ik zie em er zelfs nog tussen staan!) maar heb nu een nieuwe weblog genomen. Een nieuw begin, laten we het zo maar noemen….. In de hoop dat ik het nu echt eens goed kan gaan aanpakken en gelukkig kan worden.
Ik zie dat jij ook nog steeds hard aan het vechten bent. Wat is het toch allemaal zwaar he? Maar hé, samen komen we er wel hoor!
Ik vind het fijn dat je vandaag zoiets positiefs mee hebt gemaakt. Het kan dus wel, mensen kunnen je wel begrijpen!
Ik wil je veel sterkte wensen. Jij komt er wel hoor. Ik heb er alle vertrouwen in. Gaan we weer samen hard vechten?
Liefs Paulien
krullebol zei,
januari 23, 2010 bij 9:18 pm
Hey,
Supertof om te horen dat dat suicidiale gedrag wat naar de achtergrond is gegaan! En helemaal goed dat je je kwetsbaar heb opgesteld. We kennen elkaar niet, maar ik voel wel wat je bedoeld en het klinkt een beetje gek, maar dat je als ‘ik’ wordt gezien ontroert me ontzettend. Gewoon omdat ik voel wat je bedoeld.
Je mag je nu best weer belabberd voelen hoor.. no prob
Mieke zei,
januari 24, 2010 bij 12:16 am
Fijn om te lezen dat de je gezien voelde door de therapeut! Er zit meer achter een ‘stempeltje’ en iedereen is daarin uniek. Ook jij, jouw angsten zijn jouw angsten, dus hartstikke goed dat je je daarin open hebt gesteld en je kwetsbaar hebt opgesteld. Vervelend dat je je wel belabberd voelt, heeft dat nog een aanleiding of is dat nu even een moment?
Liefs
Ps, wij hebben wel eens gemaild (dat zal ruim twee jaar terug zijn) over Jan met zijn geiten wollen sokken.. do you remember? .. dan weet je misschien een beetje wie ik ben.
M. zei,
januari 24, 2010 bij 3:43 pm
Knap dat je het bespreekbaar hebt gemaakt bij je therapeut! Heel moedig en iets om trots op te zijn.
Begrijpelijk dat jij je nu belabberd voelt. Dat mag ook, want er gebeurd veel. Blijf het ook relativeren en bespreekbaar houden.
Liefs,
Mieke zei,
januari 26, 2010 bij 8:24 pm
Tuurlijk mag je me linken! Haha en Jan heb ik vrij snel achter me gelaten.
Hoe is het nu met je?
Ilona zei,
januari 31, 2010 bij 3:52 pm
Fijn dat je een prettige reactie hebt gehad. Ik hoop dat het hierdoor ook lukt overd e dingen te blijven praten.
Sterkte
x
Paulien zei,
februari 10, 2010 bij 7:17 pm
Hoe gaat het nu met jou, meis? Ik ben erg benieuwd naar je.
Liefs Paulien
Mieke zei,
februari 14, 2010 bij 8:35 pm
Hoe is het nu met je? Inmiddels vaker bij die therapeut geweest, en nog dat begrepen gevoel?
Mieke