Welkom
Welkom op mijn weblog..
Het is op dit stukje internet de afgelopen tijd voornamelijk gegaan over de therapieën en thema’s waar ik mee bezig ben.
Maar nu voornamelijk de therapieën aan bod zijn gekomen, wil ik hier ook gaan schrijven over hoe het is om als student (met functiebeperking) op eigen benen te moeten staan.
Ik vind het fijn als je een berichtje achterlaat op mijn log, zo weet ik een beetje wie er meelezen. Ik wil op dit stukje internet kwijt waar ik in het dagelijkse leven nog niet veel over durf te praten. Mijn ontbrekende woorden op internet…
gezien…
De herinneringen aan dingen nemen toe… en ik heb vandaag voor het eerst mijn angst besproken bij mijn ‘nieuwe’ therapeut. De eerste reacties op mijn angst waren erg fijn. Ik voelde me niet gekleineerd en mijn angsten werden ‘gezien’. Het werd niet afgeschoven op een of andere stoornis waarvoor ik dan maar weer in therapie moet gaan… nee, het is een angst van mij en die angst werd gerespecteerd.
En alleen dat respect al, heb ik nog nooit meegemaakt. Ik leek even gezien te worden op mijn allerzwakste moment. En ik werd gezien als ‘ik’ en niet als patient met allerlei labels.
En dat doet mijn denken goed… alhoewel ik me nu echt belabberd voel.
update
Er is heel lang niets gepost, er is heel lang veel gebeurd.
Ik zal snel eens vertellen hoe het met me gaat, want op het gewichtsgebied heb ik recent een redelijke terugval gehad.
Trots? Nee…
Wat wel oplucht is dat iemand ‘verder’ kijkt dan een stempel ‘borderline’. Toegeeft dat er meer mogelijkheden zijn dan die ene diagnose, erkent dat er meer aan de hand zou kunnen zijn en herkend dat ik behoorlijk ’hoog sentitieve’ voelsprieten op m’n hoofd heb…
Maar wat het wel met me doet is niet te vertellen in één kort bericht.
liefs,
zware tijden
Inmiddels ben ik weer met ontslag gegaan en zit dus weer thuis. Alleen zijn is geen optie en dus ben ik voornamelijk bij mijn ouders thuis tegenwoordig.
Vandaag ben ik gebeld door de vervolgbehandeling. Ze willen mij 3 maanden lang één dag per week gaan ‘observeren’ om uiteindelijk te kijken bij welke behandeling ik het beste zou passen. Maar voordat ik kan starten, wil de intake-mevrouw éérst nog een gesprek. In dat gesprek wil ze non-suicide afspraken maken. Maar ze wil niet alleen een non-suicide contract, ik moet ook beloven níet verder af te vallen (slik…) en te stoppen met het automutileren.
Ook wil ze dat ik goed ga nadenken over wat het betekent om in behandeling te zijn. Er mogen géén individuele gesprekken plaatsvinden bij de psychodynamische behandeling (help!) en vanaf het begin wordt verwacht dat ik aan alles meedoe (ook het zwemmen)
En daar zit ik dan met al mijn vermijdende alarmbellen: “ik ga níet naar de vervolgbehandeling”, “ik ben té gehecht aan mijn zelfdestructie”, “niet afvallen betekent automatisch (teveel) eten”, “hoe moet ik mezelf onder controle houden als ik niets meer mag doen!”
Ik wil niet meer… nee, ik wil wel… maar ik durf niet!
Ik weet niet wie ik ben als ik ga veranderen: het worden zware tijden
wederom opgenomen
Ik ben weer terug op de crisisafdeling. Lees alle reacties wel, maar heb niet de concentratie en tijd om alles hier te vertellen.
T gaat gewoon eventjes niet zo goed met mij: depressie (suicidale gedachten), eten en zelfdestructie. Hier ben ik even ‘veilig’ en kan ik alle patronen weer doorbreken. En hopelijk even rust vinden!
chaos
Uit onverwachte hoek krijg ik van mensen aardige en steunende reacties via mijn weblog, hyves of mail (zelfs échte post! bedankt M.!!!), terwijl ik van mensen waarvan ik dacht dat ik ze ‘vriendin’ kon noemen niets meer hoor.
Ik weet niet meer hoe de wereld in elkaar zit en op wie ik nu nog terug kan vallen en op wie niet. Er heerst een totale chaos in mijn hoofd… en ik voel me zo alleen.
zwart in mijn hoofd
Een korte update van mijn kant. Ik heb zoveel achterdochtige gedachten, angsten en somberheid in mijn hoofd waardoor ik volledig in beslag ben genomen. Ik weet niet meer wat ik schrijven moet… mijn therapeute is op vakantie en ik voel me nu zo enorm alleen. Ik ben bang voor alles: de bel, de telefoon, mensen op straat… ik zit hier op mijn kamer met mijn gordijnen dicht. Lampen uit, omdat ik bang ben dat anders mensen doorhebben dat ik thuis ben. Ik maak vooral geen geluid en kom pas naar buiten als de rest van de wereld veilig in hun bed ligt en niemand in mijn buurt kan komen.
Ik ben bang voor alles. En hoe ziek het ook klinkt, ik was vanochtend ‘trots’ op het feit dat ik een bepaalde broek weer pas. Een broek waarvan in de RV werd gezegd dat ik er slank in uitzag, de broek die ik aanhad bij het eerste gesprek met N.: míjn broek.
Maar toch blijf ik bang… bang dat ‘het zwarte monster’ mij echt volledig in beslag neemt. Ik wil niet meer ziek zijn, ik wil juist normaal zijn en me niet meer druk maken om broeken, suicidale gedachten en angsten. Maar het lukt me allemaal niet.
opgenomen
Ik ben op advies van N. even tijdelijk opgenomen.
Een zogenaamde ‘time-out’… met rustprogramma om weer eventjes tot rust te komen in zowel mijn hoofd als lijf. De somberheid en angsten namen mij volledig in beslag.
Ik laat het allemaal even over me heen komen op dit moment. Mailtjes (lees: afleiding) zijn altijd welkom!
liefs!
bang
De ene suicidale gedachte volgt de andere op: Ben bang voor mezelf, bang voor anderen. Bang voor eten en bang voor het niet eten… Eigenlijk ben ik overal bang voor, maar nog het meest voor mijn eigen gedachten.
Ik voelde het al aankomen eigenlijk en had mijn psychiater gemaild of mn medicatie omhoog kon. Hij wilde wachten tot het gesprek deze week. Resultaat is deze enorme dip denk ik, waar geen einde meer aan lijkt te komen.
“de journalist”
De journalist in mij belicht gedachten, emoties en veronderstellingen van een andere kant. Maar wil ik wel altijd dingen van een andere kant bekijken? Nee, kan ik met enige zekerheid zeggen. Soms is het veiliger om in mijn eigen onveilige wereld te blijven. Het ‘inschakelen’ van de journalist zorgt ervoor dat ik weer met bede benen in de echte wereld kom te staan. En dat voelt nóg onveiliger. De journalist wíl geen onveiligheid… maar kan geen veiligheid creëren.
Ergens in mij zit toch iets waardoor ik niet fulltime ongelukkig wil zijn. Wat is dat en waarom gebruik ik dat niet altijd? Het is iets wat mij een bevestiging laat geven: zekerheid dat ik op de juiste weg ben. Het is een kant van mij waarvan ik weet dat het positieve aandacht krijgt. Het is de ‘sterke’ en sociale kant. De kant echter die niet altijd sterk genoeg is om in verweer te gaan tegen de zwarte vlekken in mijn hoofd. Het is namelijk ook de zeer onzekere kant…, die, als het geen positieve bevestiging krijgt, grijpt naar de destructieve veiligheid. De zekerheid dat mijn bloed blijft stromen en de veiligheid dat voedsel niet in mijn maag zal blijven: controle is het sleutelwoord.
Waarom wil de journalist niet altijd in actie komen? Is een vraag die hij zichzelf stelt. Het antwoord is echter niet zo duidelijk als de vraag. Het zou een behoefte aan aandacht kunnen zijn. Maar een tegenargument voor deze veronderstelling is dat ik het liefst mijn gedrag verborgen houd voor de rest van de wereld. Niemand mag weten wat voor gedrag ik vertoon, wat voor imperfectie er in mij schuilt; niemand mag het weten. En dus wil ik met dit destructieve gedrag géén aandacht.
Het is de controle misschien, die de journalist niet heeft. Het vluchten in een schijnwereld waar alles zeker lijkt te zijn. De vlucht naar een wereld waar ik niet aangevallen kan worden, waar alles van mij is en waar ik de regels bepaal en niet een ander. De journalist is alleen een verkenner op onveilig terrein en kan daarmee niet de zekerheid bieden die de zelfdestructie mij geeft.
Hoe kan de journalist meer zekerheid geven, zodat de vlucht naar een onveilige wereld minder vaak nodig is. Op dit moment leef ik weer op paracetamol, niet-eten, braken, willen afvallen en automutilatie… Maar ik, de gezonde helft, wil dit niet meer. Echter wil ik wel de zekerheid hebben dat het ooit goed gaat komen. Ik wil iets hebben om te kunnen bereiken: direct zichtbaar resultaat is nodig om mijn onzekerheid te overtreffen, om mij weer even zeker te voelen. Bestaan er niet destructieve manieren die direct zichtbaar resultaat geven?
De niet destructieve manier moet een manier zijn om tijdelijk even verlost te zijn van al het wereldleed. Tevens moet er een reden zijn waardoor ik wel wil terugkeren naar de realiteit. Er moet iets ontstaan waardoor ik de realiteit aantrekkelijker vind dan de schijnveiligheid… het moet mij zekerheid geven dat ik in het echte leven ook controle heb. Dat ik degene ben met de touwtjes in handen en niemand anders. Maar is dat wel mogelijk in het echte leven?
De eenzame cirkel naar gestoordheid
De hele dag voel ik me alleen. Ik werd wakker, na een nacht onrustig geslapen te hebben, en had geen zin in de dag. Ik heb mezelf naar school geschopt, omdat ik rond 11u al ‘zin’ had in allerlei destructief gedrag om mijn leegte op te vullen. Op school ging het wel. Ik heb in de ruimte zitten werken waar ik wel vaker werk en waar veel eenlingen zitten. Met een kop koffie erbij heb ik het er volgehouden tot ik écht de allerlaatste was en me weer alleen ging voelen. Ik ben via de supermarkt naar huis gegaan, heb eten gekocht en gegeten. Maar toch voelde ik me weer alleen… en ik heb dus gebraakt. Waarom weet ik niet: het eten moest eruit, ik werd weer bang om nog dikker te worden dan ik nu al ben. En plotseling voelde ik me weer zo eetgestoord als een ezel. De hele dag ging het ‘goed’. Ik heb best normaal gegeten en totaal geen trek meer in eetbui achtige toestanden en teveel eten (wellicht met dank aan de nieuwe medicatie). En dan ga ik ineens braken. Maar na het braken kreeg ik last van mijn hart, ging ik trillen en werd ‘t zwart voor mn ogen. Ik hoopte dat mijn hart ‘t echt zou begeven… en dat ik zou sterven. Maar ook was ik bang, bang om alleen dood te gaan. Mjn wens om dood te gaan is zo enorm dubbel: enerzijds wil ik het graag om niet meer alle verplichtingen aan te moeten gaan. Ik wil dood omdat ik het totaal niet leuk vind hier op aarde: ik ben constant in gevecht met mezelf en zie alleen maar constant perfecte mensen om mij heen. Mensen met een partner, kinderen, perfecte baan, perfecte studie, perfect uiterlijk, toffe kleding, hippe schoenen. Iedereen heeft altijd alles beter dan ik heb… en dus wil ik weg. Weg van alle perfectie, ‘terug’ naar een veilige thuishaven. De plek waar je vandaan bent gekomen: het niets. Maar aan de andere kant: ik wil niet dat mijn familie verdrietig wordt als ik dood ben. Ik wil ze niet door mijn acties verdrietig maken, ik wil ze geen pijn of schuldgevoel geven. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het feit dat jij doorhebt dat ik (onbewust!) mijn boosheid vervang voor de angst dat een ander boos wordt. Ik ben bang dat mensen boos worden als ik mezelf pijn doe. Ik ben bang dat mensen boos worden als ik mezelf dood. Zou het alleen zo werken bij boosheid? Of ook bij andere gevoelens… het brengt mij heel erg in de war. En alle gedachten alleen al laten mij op heldere momenten ook weer schuldig voelen: ik heb immers van buiten een ‘goed’ leven. Ik word niet verwaarloosd, ik heb een eigen studio en geen vriend die mij mishandelt. Ik heb geen drugsverslaving en ben ook geen tienermoeder. Nee mijn leven zou eigenlijk doodnormaal moeten zijn: student, blut aan het einde van de maand, contact met mensen. Ik bezit alle eigenschappen om ‘normaal’ te zijn, maar ik voel me niet zo. Ik voel me juist zo enorm alleen en ik word alleen maar gekker door het ‘gevoel’ dat ik mezelf iets aan moet doen. En daar voel ik me dan weer schuldig en rot over… met als gevolg dat ik mezelf in mijn eigen cirkel compleet gestoord maak. Maar het lukt me niet om de spiraal te stoppen.
